กลางดึก
แคมป์รถบ้านริมทะเลสาบชิงไห่เงียบสนิทไปแล้ว
หวังเหย่อาบน้ำเสร็จ สวมกางเกงขาสั้นตัวหลวม เอนกายอยู่บนเตียงคู่ขนาดใหญ่ในห้องนอนหลัก
รถบ้านอาโปลโล เจิ้นเจียง โดมิเนียน เอ็กซ์ ราคาสามสิบล้านคันนี้เก็บเสียงได้ดีเยี่ยม เสียงลมด้านนอกแทบไม่เล็ดลอดเข้ามาเลย
หวังเหย่เพิ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตั้งใจจะเลื่อนดูคลิปสั้นสักพัก
ลูกบิดประตูห้องนอนหลักส่งเสียงเบา ๆ
แกร๊ก
ประตูถูกแง้มออกเพียงนิดเดียว จากนั้นกลอนล็อกประตูด้านในก็ถูกกดลง
หวังเหย่เงยหน้าขึ้น
ซูชิงเหยียนเดินเท้าเปล่าเข้ามาบนพรมผืนหนา
วันนี้เธอสวมชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวล้วน เนื้อผ้าไหมเย็นลื่นไหลแนบไปกับเอวคอดกิ่วที่มือเดียวก็โอบรอบ
ชายกระโปรงสั้นมาก ขาเรียวยาวขาวผ่องทั้งสองข้างไขว้กันเป็นประกาย
ชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวบางเบา ส่วนโค้งระดับซีอันสมบูรณ์แบบนั้นปรากฏให้เห็นราง ๆ ใต้แสงไฟ
บวกกับใบหน้างดงามเย็นชาราวกับไม่แปดเปื้อนโลกีย์ของเธอ ใครเห็นก็เข้าใจดี
“คุณหนูดาวเด่นของมหาวิทยาลัย มาคุยเรื่องเส้นทางท่องเที่ยวอีกแล้วหรือ” หวังเหย่วางโทรศัพท์ลงแล้วถามยิ้ม ๆ
ซูชิงเหยียนเดินมานั่งข้างเตียง ดวงตาเย็นชามีสีแดงระเรื่อแต้มอยู่เล็กน้อย เธอพยักหน้าเบา ๆ “ใช่”
เสียงของเธอเบามาก แต่ใบหูที่แดงก่ำกลับทรยศเธอจนหมดเปลือก
หวังเหย่หัวเราะออกมา ข้ออ้างของดาวเด่นสาวจอมเย็นชาคนนี้ชุ่ยลงทุกทีแล้ว
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง เอื้อมมือโอบเอวบางที่แทบไม่น่าเชื่อว่าจะมีอยู่จริง แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนทันที
“อ๊ะ—” ซูชิงเหยียนร้องเบา ๆ ร่างทั้งร่างเซถลาไปทับอกแข็งแกร่งของหวังเหย่
“พรุ่งนี้ค่อยดูเส้นทาง ตอนนี้มีปัญหาทางวิชาการที่สำคัญกว่าต้องปรึกษากัน” หวังเหย่พูด
ซูชิงเหยียนกัดริมฝีปากแดงเบา ๆ โดยไม่ขัดขืน
“วันนี้คุณมองขาของหลิวรั่วซีริมทะเลสาบตั้งหลายครั้ง” จู่ ๆ เธอก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือความเขินอายปนหึงหวงเล็กน้อย
หวังเหย่หัวเราะออกมาทันที
แม่สาวขี้หึงคนนี้อุตส่าห์อดทนมาจนถึงตอนนี้กว่าจะระเบิดออกมา
“ผมกำลังประเมินสุขภาพร่างกายของพนักงานต่างหาก” หวังเหย่ยึดหลักอ่านแล้วตอบเพี้ยน
ซูชิงเหยียนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเย็นชามีม่านหมอกชื้น ๆ ปกคลุมอยู่