สมองของสวี่อันอันแล่นเร็วจี๋ เธอเค้นคำพูดออกมาประโยคหนึ่งว่า “ฉันหลงทางน่ะ”
ข้ออ้างนี้ฟังไม่ขึ้นสุด ๆ รถบ้านก็มีพื้นที่แค่นี้ ยังจะหลงทางไปถึงเตียงคนอื่นได้อีกหรือ?
ซูชิงเหยียนเงียบไปสองวินาทีในความมืด ก่อนจะปล่อยไพ่ใบเด็ดออกมา “งั้นก็หลงทางด้วยกันสิ”
สวี่อันอันถึงกับอึ้ง ส่วนหวังเหย่ที่อยู่บนเตียงด้านหลังยิ่งอึ้งกว่า สมองหยุดทำงานไปเลย
สวี่อันอันเป็นคนแรกที่ได้สติ ไม่พูดพร่ำทำเพลง มุดเข้าไปในผ้าห่มของหวังเหย่ทันที “เบียดกันหน่อย”
ซูชิงเหยียนลังเลอยู่สองสามวินาที ก่อนจะเดินเข้ามานอนอีกฝั่งของเตียงด้วย
หวังเหย่ถูกหนีบอยู่ตรงกลาง ซ้ายมือคือสวี่อันอัน ขวามือคือซูชิงเหยียน ความอ่อนนุ่มหอมกรุ่นจากทั้งสองข้างโอบล้อมเขาไว้
คืนนี้สวี่อันอันสวมชุดนอนผ้าไหมบางเฉียบ หน้าอกอวบอิ่มน่าตะลึงแนบเข้ากับแขนของหวังเหย่ สัมผัสยืดหยุ่นชวนตกใจ
หวังเหย่ไม่กล้าขยับ แม้แต่หายใจแรงก็ยังไม่กล้า
ตอนแรกซูชิงเหยียนนอนอย่างเรียบร้อย หันหลังให้เขา แต่ผ่านไปไม่กี่นาที เธอก็พลิกตัวหันหน้ามาทางหวังเหย่
ในความมืด หวังเหย่รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของซูชิงเหยียนที่ปะทะต้นคอ กลิ่นกายหอมเย็นของเธอลอยเข้าจมูกไม่หยุด
ในใจหวังเหย่มีความคิดเดียว พรุ่งนี้ยังต้องขับรถ ขอแค่รอดคืนนี้ไปให้ได้ก่อนแล้วกัน
เช้าวันรุ่งขึ้น
หวังเหย่ลืมตาเป็นคนแรก คราวนี้เขาฉลาดขึ้น ไม่ขยับไปมา แต่ค่อย ๆ หยิบโทรศัพท์มาดูเวลาอย่างระมัดระวัง
เจ็ดโมงครึ่ง
หลังบ้านติ๊กต๊อกคึกคักขึ้นมาอีกครั้ง คลิปเล่นกีตาร์ร้องเพลงตอนเที่ยวกลางคืนที่อูเจิ้นมียอดเข้าชมทะลุหนึ่งล้านห้าแสน ผู้ติดตามเพิ่มพรวดจนถึงห้าหมื่น ส่วนช่องคอมเมนต์เต็มไปด้วยข้อความ
“เสียงนี้ฟังแล้วเยียวยาสุด ๆ!”
“หนุ่มเล่นกีตาร์คนนั้นเป็นใครกันแน่?”
“ผู้หญิงสองคนข้าง ๆ สวยทั้งคู่ หุ่นดีสุด ๆ!”
หวังเหย่แอบเปิดผ้าห่ม ลุกจากเตียงออกไปล้างหน้าแปรงฟันข้างนอก เพื่อเว้นที่ให้สาวสวยสุดยอดทั้งสองคน
สิบนาทีต่อมา
สวี่อันอันกับซูชิงเหยียนตื่นขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน ทั้งสองสบตากัน บรรยากาศอึดอัดถึงขีดสุด
สวี่อันอันเปิดปากก่อน “เมื่อคืน...”
ซูชิงเหยียนตัดบททันที “เมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”