เช้าวันรุ่งขึ้น หวังเหย่ลืมตาขึ้นมา แล้วเอื้อมมือไปคลำข้างตัวตามความเคยชิน
ว่างเปล่า
เมื่อคืนสวี่อันอันยัยตัวแสบกลับไม่ยอมปีนขึ้นเตียงเสียอย่างนั้น หรือว่าเธอเปลี่ยนนิสัยไปแล้ว?
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหลังบ้านติ๊กต๊อก ยอดวิวทะลุห้าแสนไปเรียบร้อยแล้ว! ช่องคอมเมนต์ระเบิดสนั่น
“หมอนี่ต้องเป็นนักร้องมืออาชีพแน่ ๆ ใช่ไหม?”
“เล่นกีตาร์บนเรือพาย ภาพนี้โรแมนติกจนแทบลอยออกมาเลย”
“สาวสวยระดับท็อปสองคนข้าง ๆ นั่นเป็นใครกันแน่? ผมอิจฉาจนฟันแทบหักแล้ว”
“แนะนำให้เจ้าของคลิปเดบิวต์ตรงนี้เลย อย่าเที่ยวรถบ้านแล้ว”
หวังเหย่เลื่อนอ่านคอมเมนต์ไปเรื่อย ๆ มุมปากยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นตามมา
【เมื่อยอดวิววิดีโอทะลุหนึ่งล้าน รางวัลพิเศษ กล่องสุ่มลับ ×1】
สวี่อันอันยื่นหัวฟู ๆ ออกจากเตียงที่หัวรถ
“เช้า ๆ แบบนี้ คุณก็นั่งยิ้มบื้ออยู่คนเดียวอีกแล้ว”
หวังเหย่เก็บโทรศัพท์ “เปล่า”
สวี่อันอันกระโดดลงมา หน้าอกหน้าใจเด้งดึ๋งอย่างยืดหยุ่น เธอชะโงกหน้าไปดูโทรศัพท์ของเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะกรี๊ดออกมาทันที
“ห้าแสนแล้วเหรอ?!”
“เมื่อคืนเพิ่งลงเองนะ! ผ่านมากี่ชั่วโมงกันเชียว!”
เสียงแหลมของสวี่อันอันปลุกซูชิงเหยียนให้ตื่น เธอขยี้ตาแล้วลุกนั่ง สายเดี่ยวของชุดนอนสีอ่อนเลื่อนหลุดจากไหล่กลมมนลงไปครึ่งหนึ่ง เผยผิวขาวละเอียดดุจหิมะเป็นบริเวณกว้างสู่สายตา
ส่วนโค้งอวบอิ่มเผยออกมาเต็มที่โดยไม่มีสิ่งใดรัดรึง สะดุดตาจนยากจะละสายตา
เธอยังงัวเงียอยู่เต็มที จึงไม่ทันสังเกตเห็นอะไรเลย
หวังเหย่จ้องอยู่สองวินาที ก่อนรีบเบือนสายตาหนี เช้าตรู่แบบนี้เลือดลมพลุ่งพล่านได้ง่ายจริง ๆ
ทั้งสามคนล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ก็มานั่งกินมื้อเช้าด้านนอกที่จอดรถบ้าน
ซูชิงเหยียนเปิดบันทึกในโทรศัพท์เพื่อวางแผนเที่ยววันนี้
“วันนี้เที่ยวซีจ๋าต่อ”
“ตอนเช้าไปถ่ายผ้าพิมพ์ลายน้ำเงินที่โรงย้อมเฉ่ามู่เพ่นเซ่อ”
“ตอนบ่ายไปส่งโปสต์การ์ดที่ไปรษณีย์อูเจิ้น”
“ช่วงเย็นออกจากสวน”
สวี่อันอันยกมือขึ้นสูง “วันนี้ฉันจะถ่ายภาพชุดสุดปังในเมืองน้ำเจียงหนาน!”
หวังเหย่พยักหน้า “ได้ จัดให้”
“แต่ว่าวันนี้มีโปรเจกต์ใหม่ด้วย”
สาวสวยทั้งสองหันมามองเขาพร้อมกัน