ถ่ายรูปเสร็จ หวังเหย่กับคนอื่น ๆ ก็กลับขึ้นรถอีกครั้ง
รถบ้านอาโปลโลแล่นเข้าประตูฝั่งตะวันออก แล้วค่อย ๆ ไปตามถนนรอบทะเลสาบ
พอเข้าสู่อ่าวจันทร์เสี้ยว สีสันของริมทะเลสาบก็ยิ่งเห็นได้ชัด
น้ำบริเวณที่ชิดฝั่งที่สุดเป็นสีเขียวอ่อน
มองเห็นทั้งกรวดก้นทะเลสาบ เม็ดทราย และสาหร่ายน้ำ
ถัดออกไปอีกหลายสิบเมตร สีของน้ำเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอ่อน
ไกลออกไปกว่านั้นเป็นสีน้ำเงินเข้มที่นิ่งสงบ
สวี่อันอันเกาะหน้าต่างมองออกไป แตงโมน้อยของเธอถูกเบียดจนเสียรูป เธอร้องอุทานไม่หยุดว่า “สวยจัง สวยมากเลย!”
ซูชิงเหยียน หลิวรั่วซี และสาว ๆ คนอื่นต่างก็จ้องมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างไม่วางตา
ลมพัดมาจากทิศตะวันตก ผิวน้ำเกิดระลอกคลื่นต่อเนื่องกัน แสงแดดตกกระทบยอดคลื่น ทำให้ผืนน้ำทั้งผืนเป็นประกายระยิบระยับไม่หยุด
ทางเดินไม้ของอ่าวจันทร์เสี้ยวทอดยาวไปจนถึงริมทะเลสาบ
บนทุ่งหญ้ามีดอกไม้เล็ก ๆ สีเหลือง สีม่วง และสีขาวบานสะพรั่ง
ฝูงวัวกับแกะเคลื่อนไหวอยู่ไกล ๆ ม้าหลายตัวก้มหน้าเล็มหญ้า บางครั้งก็สะบัดหาง
ภูเขาหิมะอีกฟากของทะเลสาบยังคงเห็นเป็นแนวชัดเจน
หิมะบนยอดเขาปกคลุมตลอดทั้งปี แนวหิมะหลายสายทอดลงมาตามหุบเขา
สวี่อันอันพูดว่า “ถ้าไม่เคยมาทะเลสาบไซลีมู ชีวิตนี้ก็เหมือนเสียเปล่าแล้วจริง ๆ”
“เมื่อก่อนฉันยังคิดว่าคนพูดเกินจริงไปหน่อย”
“แต่ตอนนี้ฉันขอประกาศเลยว่า สมคำร่ำลือจริง ๆ”
ซูชิงเหยียนพิงหน้าต่างรถอีกฝั่ง ถือกล้องแอ็กชันบันทึกภาพด้านนอกต่อเนื่อง
เสิ่นจือเวยชมวิวไปพลางพูดไปพลางว่า “ทะเลสาบไซลีมูเป็นทะเลสาบน้ำเย็นบนภูเขาสูงที่อยู่สูงที่สุดและมีพื้นที่ใหญ่ที่สุดในซินเจียง”
“พื้นที่ผิวน้ำมากกว่าสี่ร้อยห้าสิบตารางกิโลเมตร ความลึกเฉลี่ยมากกว่าสี่สิบเมตร ส่วนจุดที่ลึกที่สุดก็เกือบหนึ่งร้อยเมตร”
หลินซ่ามองถนนรอบทะเลสาบที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้า
“หน้าหนาวที่นี่คงกลายเป็นน้ำแข็งทั้งทะเลสาบเลยสินะ?”
“ใช่”
เสิ่นจือเวยพยักหน้า
“ชั้นน้ำแข็งหนาที่สุดเกินครึ่งเมตร”
“ทุกปีตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม บนผิวน้ำจะมีฟองน้ำแข็ง รอยแยกน้ำแข็ง แล้วก็น้ำแข็งสีฟ้า”
หลินซ่าตัดสินใจทันที “หน้าหนาวต้องมาอีกครั้ง”