รถบ้านอาโปลโลสตาร์ทเครื่องอีกครั้ง
หลินซ่าขึ้นนั่งเบาะข้างคนขับ แล้วคาดเข็มขัดนิรภัยอย่างคล่องแคล่ว
เสื้อกล้ามรัดรูปสีขาวถูกเข็มขัดกดทับ หน้าอกระดับเอฟของเธอจึงต้องรับภาระหนักทันที
สวี่อันอันนั่งอยู่เบาะหลัง จ้องเธอสองวินาที ก่อนก้มลงสำรวจตัวเอง
ยังดี
ผู้อำนวยการคนนี้ยังอยู่หัวแถวของทีมได้สบาย ๆ
หวังเหย่เปิดโหมดล่องลอยจิต รถบ้านอาโปลโลแล่นออกจากจุดพักรถสะพานกัวจือโกวอย่างนุ่มนวล
“ผู้ช่วยคนขับหลิน”
“วันแรกที่เริ่มงานอย่างเป็นทางการ รายงานสภาพถนนก่อน”
หลินซ่ายกมือเปิดหน้าจอนำทางบนคอนโซลกลาง
“ข้างหน้าอีกสิบหกกิโลเมตรเป็นทางลาดลงต่อเนื่อง”
“มีอุโมงค์เยอะ ทางโค้งก็เยอะ”
“พอผ่านอุโมงค์สุดท้ายก็จะเข้าสู่เขตประตูตะวันออกของทะเลสาบไซลีมูเลย”
หวังเหย่พยักหน้า
“ชำนาญงานดีนี่”
“ให้ผ่านทดลองงานนาทีแรกไปก่อนแล้วกัน”
หลินซ่าเลิกคิ้ว
“ทดลองงานเหรอ?”
“ตอนพี่ไปแข่งดาการ์ นายคงยังเรียนมัธยมต้นอยู่เลยมั้ง”
“แล้วยังไง?”
หวังเหย่เอนตัวพิงเบาะคนขับ
“บนรถของฉัน ฉันเป็นฝ่ายว่าจ้าง”
หลินซ่าถูกประโยคนั้นทำให้ทั้งโมโหทั้งขำ
“ได้”
“เดี๋ยวเจอสภาพถนนยาก ๆ อย่ามาขอให้พี่ช่วยกู้สถานการณ์ก็แล้วกัน”
“เธอพักไปก่อนเถอะ”
“ถึงเวลาที่ต้องให้เธอลงมือ ฉันจะแจ้งล่วงหน้าให้เตรียมถ่ายรูป”
“ถ่ายอะไร?”
“ถ่ายว่าฉันขับยังไงไง”
หลินซ่า: “……”
คนคนนี้ไม่รู้จักถ่อมตัวเอาเสียเลย
สวี่อันอันชะโงกหัวออกมาจากเบาะหลัง
“พี่ซ่า อย่าไปเถียงกับเขาเลย”
“หวังเหย่ขับรถเก่งจริง ๆ นะ”
“แต่ปากก็ชวนโดนจริง ๆ”
หวังเหย่แก้คำพูด
“คุณผู้อำนวยการสวี่ กรุณาให้เกียรติประธานด้วย”
“อ้อ”
สวี่อันอันพยักหน้า
“ประธานที่ปากชวนโดนสุด ๆ”
ซูชิงเหยียนนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ในมือถือแท็บเล็ต
“ถนนรอบทะเลสาบไซลีมูยาวกว่าเจ็ดสิบกิโลเมตร”
“เข้าทางประตูตะวันออกแล้วไปอ่าวจันทร์เสี้ยวก่อน จากนั้นค่อยไปหาดริมน้ำ จวนที่ชีขุนศึก และทุ่งหญ้าซีไห่”
“วันนี้ก็ไม่เช้าแล้ว หาที่ตั้งแคมป์จอดรถก่อน ดูพระอาทิตย์ตกให้จบ”
“พรุ่งนี้ค่อยขับวนรอบทะเลสาบให้ครบ”
เสิ่นจือเวยขยับแว่นกรอบครึ่งสีเงิน
“พื้นที่ทะเลสาบสูงจากระดับน้ำทะเลสองพันเจ็ดสิบสามเมตร อุณหภูมิกลางวันกับกลางคืนต่างกันมาก”