หวังเหย่รับแท็บเล็ตที่ซูชิงเหยียนยื่นให้ บนหน้าจอแสดงเรซูเม่สี่ฉบับที่คัดเลือกมาอย่างพิถีพิถัน พร้อมรูปถ่ายความละเอียดสูงซึ่งเป็นภาพชีวิตประจำวันที่ไม่ผ่านการแต่งหน้าในแอป
นี่เป็นข้อกำหนดที่ซูชิงเหยียนเขียนเพิ่มเข้าไปเองตั้งแต่แรก
เพราะมีเพียงภาพชีวิตประจำวันแบบไม่แต่งหน้าในแอปเท่านั้น ถึงจะเห็นตัวจริงได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
คนแรกชื่อหลินเสี่ยวเสี่ยว อายุยี่สิบสองปี ผมยาวประบ่า ในภาพสวมชุดโยคะรัดรูป รูปร่างจัดว่าโดดเด่นมาก สมัครตำแหน่งตัดต่อวิดีโอ
คนที่สองชื่อฉู่ฉู่ เป็นนักศึกษาจบใหม่ หน้าตาหวาน เรียนสาขาการตลาดออนไลน์
คนที่สามเป็นสาวผมสั้นลุคเท่ ชื่อเสียวหนาน สวมชุดกีฬา สมัครตำแหน่งตัดต่อ
คนที่สี่ชื่อเพย์นานา มีความสามารถมาก สวมแว่นขอบเงิน สมัครตำแหน่งการตลาดออนไลน์
ทั้งสี่คนผ่านการตรวจสอบจากระบบแล้ว หน้าตาสวยเกินเก้าสิบคะแนนทุกคน แถมยังเป็นสาวโสดระดับพรีเมียม
หวังเหย่เลื่อนดูหน้าจอแล้วพอใจมาก พยักหน้าหงึก ๆ ไม่หยุด
“สายตาของคุณผู้อำนวยการซูนี่สุดยอดจริง ๆ ทำงานก็ไว้ใจได้เหลือเกิน”
“หน้าตาของสาว ๆ ทั้งสี่คนผ่านเกณฑ์สบาย ๆ ดูเป็นธรรมชาติมากด้วย”
“รูปในเรซูเม่ก็ใช้ได้เลย ไม่ได้แต่งจนเกินจริง”
สวี่อันอันกำลังกินแอปเปิลอยู่ข้าง ๆ พอชะโงกหน้ามาดู หน้าอกระดับจีที่น่าตะลึงก็ทับลงบนไหล่ของหวังเหย่จนเสียรูปอย่างหนัก
“ขอดูบ้าง!”
“สาว ๆ พวกนี้หน้าตาก็พอใช้ได้นะ แต่ถ้าเทียบกับฉันก็ยังด้อยกว่าอยู่นิดหน่อย” สวี่อันอันเชิดคาง สีหน้าไม่ยอมแพ้เต็มที่
หวังเหย่ยักไหล่พลางยิ้ม “ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอก ฉันแค่เติมเลือดใหม่ให้ทีมเพื่อพัฒนาต่อไปเท่านั้นเอง”
สวี่อันอันเบิกตากว้าง รีบเถียงทันที “อย่ามาดูถูกกันนะ! ฉันกังวลตรงไหนกัน!”
หลิวรั่วซีถือแก้วไวน์แดงเดินเข้ามา ขายาวในถุงน่องสีดำไขว้กัน
“เอาละ อันอันน้อย อย่าโมโหเลย กลิ่นน้ำส้มสายชูของเธอลอยไปถึงอ่าวโป๋ไห้แล้ว” หลิวรั่วซียิ้มพลางพูด “น้องหวังเหย่รับพนักงาน ไม่ได้รับเจ้าของร้านสาวสักหน่อย เธอจะกังวลไปทำไม”