ห้องเงียบลง
หวังเหย่สูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าไปเฮือกใหญ่ สมองหยุดทำงานไปทันที
โอ้โห! นี่มันซูชิงเหยียน นักเรียนหัวกะทิสาวผู้เย็นชาคนนั้นเชียวนะ! เธอถึงกับเป็นฝ่ายพูดแบบนี้ออกมาเอง ต้องรวบรวมความกล้ามากแค่ไหนถึงจะยอมวางท่าทีสงวนตัวลงได้!
มองขายาวขาวจนนัยน์ตาพร่าไปคู่นั้นแล้ว หวังเหย่ก็ใจเต้นแรงขึ้นมา แบบนี้ใครจะไปทนไหว!
เห็นหวังเหย่นิ่งไปตั้งนาน ซูชิงเหยียนก็คิดว่าเขาไม่ยอมรับ ใบหน้าแดงระเรื่อไล่ลงไปถึงลำคอ ทั้งอับอายทั้งขุ่นเคือง
“ถ้าคุณไม่เอาก็ช่างเถอะ! ฉันกลับไปนอนแล้ว!”
เธอหันขวับ ทำท่าจะลงจากเตียงหนีไป
หวังเหย่ไหวตัวทัน คว้าข้อมือเรียวบางของเธอไว้แล้วดึงเบา ๆ
“เอาสิ! ยินดีอยู่แล้ว!”
ซูชิงเหยียนร้องอุทาน ร่างทั้งร่างหงายกลับลงไปบนเตียงทันที หวังเหย่ยันมือทั้งสองข้างไว้ข้างตัวเธอ กักเธอไว้ในอาณาเขตของตัวเองอย่างสมบูรณ์
เขาก้มลงแนบใกล้หูเธอ เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “บริการที่คุณผู้อำนวยการซูเป็นฝ่ายเสนอให้เองแบบนี้ ผมเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับการแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียมที่สุดเลย”
ซูชิงเหยียนถูกกักอยู่ใต้ร่างเขา หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เธอหลับตา ขนตายาวสั่นไหวไม่หยุด
“ฉัน…ฉันนวดหลังให้คุณก่อน…”
หวังเหย่หรี่ไฟในห้องให้มืดลง คล้อยตามท่าทางของเธอ แล้วปล่อยตัวตามใจอย่างเต็มที่
นวดหลังแล้วสบายมาก พอนวดหลังเสร็จก็มาถึงด้านหน้า
ครึ่งชั่วโมงต่อมา อุณหภูมิในห้องนอนหลักก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ภายใต้แสงไฟหัวเตียงสลัว ๆ ขาขาวเนียนสองข้างไขว้เกี่ยวกัน พลางถูกนวดคลึงด้วยมือเรียวบาง
แม้ท่าทางของซูชิงเหยียนจะยังเก้ ๆ กัง ๆ แต่ความแตกต่างระหว่างภาพลักษณ์เย็นชาของดาวมหาวิทยาลัยกับความพยายามเอาใจอย่างเต็มที่นั้น ทำให้ความตื่นเต้นพุ่งถึงขีดสุด ชวนให้หนังศีรษะชาไปหมด
ซูชิงเหยียนหน้าแดงตลอดเวลา กัดริมฝีปากแดงไว้แน่น ไม่ยอมให้เสียงหลุดออกมา
จากมุมนี้ หวังเหย่ยังพอมองเห็นความสุขลาง ๆ ได้
ถึงวินาทีสุดท้าย หวังเหย่ก็อดใจไม่ไหว ปิดฉากการแลกเปลี่ยนอันไม่ธรรมดาครั้งนี้ลง
ห้องนอนหลักกลับคืนสู่ความสงบ ซูชิงเหยียนหอบหายใจ ขาทั้งสองข้างขึ้นสีชมพูระเรื่อ