ข้อเท้าของซูชิงเหยียนแนบอยู่กับหน้าแข้งของหวังเหย่ แต่เธอไม่ได้รีบชักกลับ
หวังเหย่ก้มมองแวบหนึ่ง
ซูชิงเหยียนนั่งหลังตรงอย่างเรียบร้อย มือยังกำกล้องแอ็กชันไว้ สีหน้าไม่แสดงอารมณ์อะไร ทว่าหูแดงก่ำไปแล้ว
หวังเหย่แอบยิ้มในใจ วิธีของคุณผู้อำนวยการซูช่างล้ำลึก ภายนอกทำเหมือนกำลังศึกษาทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเทียนจิน แต่ที่จริงกำลังแอบเก็บคะแนนเงียบ ๆ
พอการแสดงตลกบนรถบัสจบลง ทั้งสี่คนก็เรียกรถกลับมายังแคมป์บ้านล้ออ่าวตงเจียง
รถบ้านออฟโรดอาโมดีโรจอดนิ่งสนิทอยู่ในช่องจอด ภายในรถสว่างไสว หญิงสาวทั้งสามผลัดกันเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำที่แยกส่วนเปียกกับส่วนแห้ง
หวังเหย่เข้าไปอาบน้ำเป็นคนสุดท้าย ล้างตัวอย่างรวดเร็ว แล้วเปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้นตัวหลวม
เขามองเวลา เป็นสี่ทุ่มครึ่ง
หวังเหย่ส่งข้อความหาพนักงานใหม่ที่เพิ่งรับเข้ามาอย่างฉู่ฉู่กับเพย์นานา บอกว่าเดี๋ยวจะประชุมออนไลน์กัน ตอนบ่ายเขาก็แจ้งล่วงหน้าไว้แล้ว
หวังเหย่เดินไปที่โต๊ะ เปิดแล็ปท็อปรุ่นท็อปเครื่องนั้น แล้วเงยหน้ามองหญิงสาวทั้งสามที่กำลังเตรียมตัวพักผ่อน
“อย่าเพิ่งนอน พวกเราประชุมออนไลน์กันก่อน”
สวี่อันอันที่กำลังแปะแผ่นมาสก์อยู่บนหน้า พอได้ยินก็หน้าหงอยทันที “หา? มาเที่ยวแล้วยังต้องประชุมอีกเหรอ?”
หวังเหย่พยักหน้า “ตอนนี้เราเป็นทีมมืออาชีพแล้ว จะเป็นทีมโนเนมเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้”
สวี่อันอันพึมพำ “เมื่อวานนายยังบอกว่าพวกเราเป็นทีมเที่ยวสาวสวยระดับท็อปอยู่เลย”
“ทีมสวยก็ต้องหาเงินเหมือนกัน” หวังเหย่เดินไปตบหัวเธอเบา ๆ “ไม่มีรายได้ แล้วจะเอาเงินที่ไหนซื้อชานมได้ตามใจชอบ?”
สวี่อันอันยืดตัวนั่งตรงทันที ดึงขอบแผ่นมาสก์ให้เข้าที่ “งั้นก็รีบประชุมเลย! เรื่องหาเงินต้องขยันเข้าไว้!”
ซูชิงเหยียนนั่งถือแท็บเล็ตอยู่ข้าง ๆ พร้อมกับแปะแผ่นมาสก์ไปด้วย
ส่วนหลิวรั่วซีถือแก้วไวน์แดง พิงอยู่ข้างเคาน์เตอร์บาร์ ริมฝีปากแดงยกยิ้มเล็กน้อย “น้องหวังเหย่ตอนนี้ชักจะเหมือนเจ้าของบริษัทขึ้นทุกทีแล้วนะ”
“ถ่อมตัวหน่อย ผมก็แค่ประธานบริษัทบ้านล้อธรรมดา ๆ คนหนึ่ง”
หวังเหย่เปิดไวแชตแล้วตั้งวิดีโอคอลกลุ่มสามคน ไม่นานสายก็เชื่อมต่อ หน้าจอแบ่งออกเป็นสองช่อง
ภาพแรกที่ปรากฏขึ้นมาคือฉู่ฉู่