ทั้งสี่คนเรียกแท็กซี่ตรงไปยังถนนวัฒนธรรมโบราณเทียนจิน เพราะรถบ้านคันใหญ่ขนาดนั้นขับเข้าไปจอดไม่ได้
เพิ่งยืนอยู่หน้าซุ้มประตูจินเหมินกู้หลี่ หวังเหย่ก็เรียกระบบในใจทันที “ระบบ เช็กอิน!”
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าเจ้าของระบบเดินทางถึงพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 5A: ถนนวัฒนธรรมโบราณเทียนจิน】
【เช็กอินสำเร็จ!】
【รางวัล: 5,000,000 หยวน】
โทรศัพท์สั่นขึ้นอย่างแรง เงินห้าล้านหยวนก็เข้าบัญชีทันที
มุมปากของหวังเหย่ยกขึ้นจนแทบกดไม่อยู่
สวี่อันอันขยับเข้ามาถาม “นายยิ้มอะไรอีกแล้ว”
หวังเหย่ทำหน้าขรึม “ผมกำลังซึมซับความลึกซึ้งของวัฒนธรรมเทียนจินอยู่”
สวี่อันอันหรี่ตา “สีหน้าแบบนี้เหมือนเพิ่งเก็บเงินได้มากกว่า”
หวังเหย่ตบหัวเธอเบา ๆ “คนหนุ่มสาวก็ควรชมวัฒนธรรมให้มาก อย่าคอยจับผิดกันสิ”
“ไม่เข้าใจเลย ไม่เข้าใจ” สวี่อันอันส่ายหน้า “เร็วเข้า ๆ! ถ่ายรูปให้ฉันหน่อย ฉันอยากได้รูปแรกในชีวิตที่เทียนจิน!”
หวังเหย่าส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนยกกล้องถ่ายรูปขึ้น “ยืนดี ๆ ห้ามทำท่าชูสองนิ้ว วันนี้เธอมาเที่ยวเส้นทางวัฒนธรรมโบราณ ไม่ใช่มาเช็กอินหน้าหมู่บ้าน”
สวี่อันอันส่งเสียงฮึดฮัด ก่อนวางมือประสานไว้ตรงหน้าอย่างว่าง่าย
แชะ! เสื้อกล้ามสีขาวคล้องคอกับซุ้มประตูย่านเก่าได้รับการบันทึกไว้ในภาพ ความสดใสร่าเริงของสาวน้อยกับบรรยากาศชีวิตชีวาแบบเทียนจินยุคเก่าผสานกันได้อย่างลงตัว
ระหว่างเดินไปตามถนนจำลองโบราณที่ยาวกว่าหกร้อยเมตร ซูชิงเหยียนก็เอ่ยให้ความรู้เบา ๆ “ก่อนเทียนจินจะตั้งเป็นเมืองรักษาการณ์ ที่นี่ก็มีศาลเจ้าแม่เทียนเฮาอยู่ก่อนแล้ว มีคำกล่าวว่า ‘มีศาลเจ้าแม่เทียนเฮาก่อน แล้วจึงมีเทียนจินเว่ย’”
“ชิงเหยียน คุณนี่รอบรู้จริง ๆ” หลิวรั่วซีเอ่ยชม
สวี่อันอันลากซูชิงเหยียนตรงไปยังแผงขายของกิน “ฉันอยากกินขนมเค้กไข่ตาช้างเอ้อร์ตัวเหยา แล้วก็ขนมม้วยกุ้ยฟาเสียงด้วย!”
สวี่อันอันรับขนมเค้กไข่ตาช้างมาแล้วกัดคำหนึ่ง ด้านนอกกรอบ ด้านในเหนียวนุ่ม จนมุมปากเปื้อนไส้ถั่วแดงไปหมด
หลิวรั่วซีเดินอยู่ข้างหวังเหย่ ไหล่ของเธอถูต้นแขนเขาเป็นครั้งคราวอย่างแนบเนียน