ดวงอาทิตย์ยามเย็นค่อย ๆ ลับลงตามแนวขอบฟ้าทะเล ย้อมชายหาดทั้งผืนให้กลายเป็นสีส้มแดง
สวี่อันอันเดินเท้าเปล่าบนผืนทรายละเอียด วิ่งไปได้สองก้าวก็หันกลับมาตะโกนว่า “หวังเหย่! รีบถ่ายรูปฉันเร็ว!”
หวังเหย่ยกกล้องถ่ายรูปขึ้น เอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “คุณผู้อำนวยการสวี่ ไม่เหนื่อยหรือไง?”
สวี่อันอันเท้าเอว กระโปรงจีบสีชมพูพลิ้วไหวเบา ๆ ตามแรงลมทะเล “เหนื่อยก็เหนื่อยสิ แต่จะไม่มีรูปสวย ๆ ไม่ได้! ในเฟซบุ๊กไม่มีความรักได้ แต่จะไม่มีรูปเด็ดไม่ได้”
แชะ! ภาพหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น สวี่อันอันยืนใต้แสงอาทิตย์สีส้ม เท้าเนียนขาวจมลงในผืนทรายละเอียด ทั้งตัวหวานจนเกินไปหน่อย
ที่เกินไปกว่านั้นคือรูปร่างอันน่าทึ่งของเธอ
“รูปนี้โพสต์ได้” หวังเหย่ส่งเสียงจิ๊ปาก
สวี่อันอันขยับเข้ามาดูแล้วกระโดดอยู่กับที่สองครั้ง “อ๊า! รูปนี้ฉันจะปักหมุดไว้เลย!”
ซูชิงเหยียนยืนอยู่ข้าง ๆ เดรสสีเขียวอ่อนแนบไปกับเอวบางเพราะแรงลม เผยให้เห็นเรียวขายาวที่ขาวจนชวนตาพร่า
เธอไม่ได้เร่งเร้า เพียงยืนนิ่ง ๆ หวังเหย่จึงฉวยจังหวะถ่ายภาพเธอไว้
หลิวรั่วซีพิงราวทางเดินไม้ เดรสสายเดี่ยวสีดำตัวยาวคลุมด้วยเสื้อคลุมบาง ๆ ลมทะเลขับเน้นส่วนเว้าโค้งอันเย้ายวนของเธออย่างเต็มที่
เธอยกมือปัดปอยผมข้างหู ดวงตาเป็นประกายชวนหลงใหล “น้องหวังเหย่ พี่ก็อยากได้สักรูปนะ”
ทั้งสี่คนเล่นสนุกกันบนชายหาดจนดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปหมด หวังเหย่จึงเสนอว่าคืนนี้ตั้งแคมป์ปิ้งย่างกันที่นี่เลย
ฟ้ามืดลง หวังเหย่จอดอาโมดีโร รถพิชิตทุกพื้นที่รุ่น L ไว้ริมสุดของลานตั้งแคมป์ ขาค้ำไฮดรอลิกหย่อนลงมา หลังคากันแดดไฟฟ้าขนาดใหญ่ค่อย ๆ กางออก โคมไฟแคมป์ปิ้งสีเหลืองนวลถูกแขวนไว้ทั่วหลังคารถ
รถบ้านหุ้มเกราะหนักราคาหลายสิบล้านจอดอยู่ตรงนั้น รถบ้านธรรมดาหลายคันรอบข้างพลันกลายเป็นเพียงฉากหลังไปทันที
นักท่องเที่ยวที่เดินผ่านไปมาต่างหันกลับมามองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนกระซิบกันว่า “รถคันนี้สุดยอดจริง ๆ... ต้องราคาเท่าไหร่กันนะ?”
“ขับรถแบบนี้มาแคมป์ปิ้งนี่คงฟินสุด ๆ ไปเลย!”
สวี่อันอันได้ยินแล้วแทบเชิดคางขึ้นฟ้า “ได้ยินไหม ประธาน ตอนนี้พวกเราดูมีระดับสุด ๆ ไปเลย!”