หวังเหย่อาบน้ำแบบรีบ ๆ ในห้องน้ำแยกส่วนเปียกแห้งของรถบ้านหรูอาโมดีโร
สายน้ำไหลผ่านกล้ามหน้าท้องแปดลอนที่ได้รูปชัดเจนของเขา
เขาเช็ดผมให้แห้ง สวมกางเกงขาสั้นตัวโคร่งลวก ๆ แล้วเปิดประตูเดินออกมา
แสงไฟในพื้นที่พักอาศัยของรถบ้านถูกปรับเป็นสีเหลืองนวล อบอุ่นสบายตา
หวังเหย่เดินไปทางห้องนั่งเล่น แล้วภาพตรงหน้าก็ตรึงสายตาเขาไว้ทันที
สาวสวยระดับท็อปสามคนกำลังนั่งเบียดกันดูโทรศัพท์อยู่บนโซฟาหนังรูปตัวแอล
สวี่อันอันสวมชุดนอนสายเดี่ยวสีชมพู ชายกระโปรงยาวแค่กลางต้นขา เธอนั่งขัดสมาธิ หน้าอกอวบอิ่มกดทับหมอนอิงจนแทบรับน้ำหนักไม่ไหว ชวนให้รู้สึกถึงแรงกดดันอย่างยิ่ง
ซูชิงเหยียนเปลี่ยนมาสวมชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาวล้วน เอวคอดได้รูป ขายาวทั้งสองข้างไขว้กันอย่างสบาย ๆ เท้าสวมรองเท้าแตะสีขาว ดูเย็นชาแต่แฝงความเย้ายวนบริสุทธิ์
ส่วนหลิวรั่วซีสวมชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีแดงไวน์ ผูกสายคาดเอวไว้ลวก ๆ คอเสื้อแหวกลึกจนปิดส่วนเว้าโค้งและเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ไม่มิด
หนึ่งคนสวมสีขาว หนึ่งคนสีชมพู อีกหนึ่งคนสีแดงไวน์
หวังเหย่ร้องโอ้เงียบ ๆ ในใจ
โชว์ชุดนอนคุณภาพระดับสูงแบบนี้ ต่อให้เป็นฮ่องเต้ก็อาจไม่มีความสุขเท่าผมเลย
ซื้อรถบ้านคันใหม่มาคุ้มจริง ๆ... ไม่สิ รถบ้านเป็นของที่ระบบให้มา งั้นต้องชมว่าระบบรู้ใจ
เขาเดินเข้าไป หยิบโค้กเย็น ๆ มาหนึ่งกระป๋องแล้วดึงห่วงเปิด ก่อนเอ่ยขึ้นลอย ๆ
“ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่นอน พวกคุณสามคนมาจัดปาร์ตี้ชุดนอนกันหรือไง?”
“หรือกำลังวางแผนแบ่งรถบ้านคันใหม่ของผมกันอยู่?”
เมื่อได้ยินเสียง ทั้งสามสาวก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
หวังเหย่ชะงักฝีเท้า ตอนนั้นเองเขาถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าสวี่อันอันก้มหน้าอยู่ตลอด ขอบตากับปลายจมูกแดงก่ำ ในมือถือกระดาษทิชชู เห็นได้ชัดว่าเพิ่งร้องไห้มา
“คุณผู้อำนวยการสวี่”
“ดึก ๆ ดื่น ๆ ใครรังแกคุณ?”
“บอกชื่อมา ประธานคนนี้จะไปทวงความยุติธรรมให้เอง”
สวี่อันอันสูดจมูก เสียงฟังดูอู้อี้เล็กน้อย “ไม่มีใครรังแกฉัน”
“แล้วร้องไห้ทำไม?”
“ฉันไม่ได้ร้องไห้!”
หวังเหย่จิบโค้กแล้วชี้ไปยังกระดาษทิชชูในมือเธอ “หลักฐานของคุณครบถ้วนดีนะ”
สวี่อันอันคว้าหมอนอิงขึ้นมาปาใส่เขาทันที “เลิกพูดมากได้แล้ว!”