“คุณอยากเดิมพันกันแบบไหน?”
ในห้องส่วนตัวของร้านอาหาร เสิ่นจือเวยวางตะเกียบลง
เพราะวางแขนทั้งสองข้างลงบนโต๊ะ เสื้อยืดสีขาวล้วนที่รัดรูปอยู่แล้วจึงถูกดึงตึงไปด้านหน้า บีบเนินอกระดับดีที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อให้เป็นส่วนโค้งอิ่มเอมสองแนวชวนตะลึง
บนโต๊ะมีเสี่ยวม่ายดอกไม้เหลือง หม้อไฟทองแดงรวมมิตร เนื้อผัดน้ำมันร้อน และก๋วยเตี๋ยวหั่นมีดหนึ่งชามใหญ่
สวี่อันอันเพิ่งคีบเส้นขึ้นมาตะเกียบใหญ่ พอได้ยินว่ามีเดิมพันก็หยุดมือทันที
เธอโน้มตัวเข้าใกล้โต๊ะเล็กน้อย คอเสื้อชุดสาวแซ่บสีชมพูซากุระที่เผยเอวอยู่พลันหย่อนลง เนินอกระดับจีที่ท้าทายกฎฟิสิกส์เบียดขอบโต๊ะด้วยแรงกดอันหนักอึ้ง เผยให้เห็นร่องอกขาวผ่องชวนมองจนละสายตาไม่ได้
“เดี๋ยวก่อน”
“งานสำคัญที่เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของประธาน ฉันในฐานะผู้อำนวยการต้องนั่งฟังด้วย”
หวังเหย่รินน้ำซีบัคธอร์นให้ตัวเองหนึ่งแก้ว
“เธอไม่ได้มานั่งฟัง”
“เธอมีหน้าที่กิน”
สวี่อันอันก้มมองชามของตัวเอง เนินอกนุ่มนิ่มสะดุดตาสองลูกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ
“ฉันกินไปด้วย คุมงานไปด้วยได้ สองระบบทำงานพร้อมกันสบายมาก”
เสิ่นจือเวยคร้านจะต่อปากต่อคำกับเธอ
“พูดเงื่อนไขกันก่อน”
หวังเหย่เอนหลังพิงเก้าอี้ เปิดประเด็นอย่างตรงไปตรงมา
“วันนี้ฉันจะถ่ายถ้ำหยวนกังให้เป็นคลิปสั้นหนึ่งคลิป”
“ไม่เอาโบราณวัตถุมาหากิน ไม่พึ่งลูกเล่นเรียกกระแส แล้วก็ไม่ใช้รูปร่างของพวกเธอเป็นเคล็ดลับเรียกยอด”
สวี่อันอันยกมือขึ้นทันที
“ฉันคัดค้านข้อสุดท้าย”
“ไม่รับคำคัดค้าน”
หวังเหย่พูดต่อ
“หลังคลิปเผยแพร่ ถ้ายอดการเผยแพร่กับเสียงตอบรับผ่านทั้งคู่ เธอต้องยอมรับว่าฉันมีความสามารถทำคอนเทนต์ด้านวัฒนธรรม”
“แล้วก็ให้ทีมของเรารับงานที่ปรึกษาด้านวัฒนธรรมต่อจากนี้”
เสิ่นจือเวยเคาะโต๊ะเบา ๆ ผ้าบริเวณอกสั่นไหวอย่างยืดหยุ่นตามแรงเคาะ
“แล้วจะกำหนดยอดการเผยแพร่อย่างไร?”
“ยอดวิวหนึ่งล้าน”
“ดูแค่ยอดวิวไม่พอ”
“ในช่องคอมเมนต์ต้องมีเสียงตอบรับที่มีสาระมากพอ ห้ามทุ่มเงินซื้อยอดจนพุ่ง”