ต่อจากนั้นหวังเหย่ก็ถ่ายส่วนที่หลิวรั่วซีออกกล้อง ช็อตของเธอถูกถ่ายอย่างยับยั้งกว่า
เธอยืนอยู่หน้าบอร์ดนิทรรศการ มองข้อมูลเปรียบเทียบก่อนและหลังการบูรณะ
หวังเหย่ถ่ายเพียงตอนที่เธอพลิกเอกสาร ถอดแว่นกันแดด และหยุดฝีเท้าเท่านั้น
แม้จะไม่ได้เน้นถ่ายรูปร่าง แต่กระโปรงรัดสะโพกสีแดงไวน์ตัวนั้นก็ยังขับเสน่ห์ของเธอออกมาอย่างชัดเจน ตอนถอดแว่นกันแดด แขนของเธอขยับตึงขึ้นเล็กน้อย ทรวงอกระดับอีที่เปี่ยมไปด้วยความเป็นผู้ใหญ่ก็ขยับตามอย่างไม่เกรงใจ แค่ท่วงท่าธรรมดาก็เผยเสน่ห์เย้ายวนแบบสาวเต็มวัยออกมาแล้ว
หวังเหย่ให้เสิ่นจือเวยออกกล้องถ่ายบ้างเช่นกัน
เสิ่นจือเวยสวมถุงมือสีขาว ตรวจสอบข้อมูลการอนุรักษ์โบราณวัตถุที่เธอถ่ายไว้ก่อนหน้านี้
เธอจัดระเบียบบันทึกความเสียหายของถ้ำหิน อุปกรณ์ตรวจวัดสภาพแวดล้อม และข้อจำกัดการเข้าชมทีละรายการ
หวังเหย่ยกกล้องขึ้น เล็งไปยังด้านข้างของเธอขณะทำงาน เมื่อมองจากมุมนี้ เงาร่างของส่วนโค้งเว้าระดับดีดูโดดเด่นสะดุดตาอย่างยิ่ง
“ถ่ายฉันทำไม”
“ถ่ายเพื่อการทำงาน”
“ไม่ได้บอกว่าไม่ถ่ายหน้าเหรอ”
“ไม่ได้ถ่ายหน้าสักหน่อย ฉันถ่ายแค่ด้านข้างกับมือเท่านั้น”
เสิ่นจือเวยตรวจดูภาพย้อนหลัง ยืนยันว่าไม่มีปัญหา จึงกลับไปทำงานต่อ
“เสียงบรรยายช่วงนี้แก้หน่อย”
เธอชี้ไปที่บทของหวังเหย่
“ไม่ใช่ภาพจิตรกรรมทุกชิ้นจะเหมารวมว่าเป็นผลงานดั้งเดิมจากราชวงศ์เป่ยเว่ยได้”
“ถ้ำหินอวิ๋นกังผ่านการเติมสีและบูรณะในยุคหลัง ต้องอธิบายลำดับช่วงเวลาให้ชัดเจน”
หวังเหย่แก้ไขทันที
“มีอะไรอีกไหม”
“เนื้อหาของถ้ำที่หกอย่าอธิบายแน่นเกินไป”
“คลิปสั้นมีเวลาไม่มาก ส่วนที่อธิบายไม่ชัดเจน ปล่อยให้ผู้ชมคิดต่อเองยังดีกว่า”
“รับทราบ”
ตลอดทั้งบ่าย หวังเหย่แทบไม่ได้หยุดพัก
ทักษะถ่ายภาพระดับปรมาจารย์ทำให้เขาทำงานหน้ากล้องได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงมาก