เมื่อคืนการประกวดชุดบริการรูมเซอร์วิสทำให้ห้องนอนหลักของรถบ้านอาโปลโลกลายเป็นเวทีจัดแสดงรถขนาดใหญ่ไปเลย
หวังเหย่สวมเสื้อยืดสีขาวอย่างสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
ความอึดของเขาเรียกได้ว่าไม่สนเหตุผล เน้นรับมือได้หมดทุกกระบวนท่า
บนโซฟา สวี่อันอันมีถุงใต้ตาคล้ำสองข้าง
“หวังเหย่ ลาแบบนายที่เหมือนลาในโรงงานผลิตก็มีวันแบตหมดเหมือนกันใช่ไหม?”
หวังเหย่ยกโค้กเย็นขึ้นดื่มอึกใหญ่
“คุณผู้อำนวยการสวี่ มอเตอร์แกนกลางของประธานคนนี้ไม่มีวันสึกหรอ”
หวังเหย่นั่งอยู่ในห้องคนขับ รถบ้านอาโปลโลติดเครื่องแล้วแล่นออกจากแคมป์อย่างนุ่มนวล
“สาว ๆ ทุกคน วันนี้เราจะขับวนทะเลสาบเอ๋อตามเข็มนาฬิกา”
“ออกจากเมืองโบราณต้าหลี่ ผ่านหมู่บ้านไฉ่ แล้วก็เมืองโบราณสีโจว ช่วงบ่ายไปเมืองโบราณซวงหลางกับเมืองวาเส่อ”
ซูชิงเหยียนนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ถือแท็บเล็ตตรวจสอบเส้นทาง
“วนรอบทะเลสาบเอ๋อหนึ่งรอบประมาณหนึ่งร้อยสามสิบกิโลเมตร”
“สภาพถนนดีมาก”
เสิ่นจือเวยดันแว่นกรอบเงินครึ่งกรอบขึ้น พร้อมเริ่มบรรยายให้ความรู้อีกครั้งเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้ “ทะเลสาบเอ๋อไม่ใช่ทะเล แต่เป็นทะเลสาบที่เกิดจากรอยเลื่อนยุบตัว”
“เพราะมีรูปร่างยาวเรียว ชาวต้าหลี่จึงเรียกมันว่าทะเล”
สวี่อันอันกัดขนมปัง “จะเรียกว่าอะไรก็ช่าง ขอแค่มีของอร่อยกับที่เที่ยวสนุก ๆ ก็พอ”
หลินซ่ายิ้ม “พูดได้มีเหตุผลมาก!”
ทะเลสาบเอ๋อ-1
สิบโมงเช้า
รถบ้านจอดอยู่ที่ลานจอดรถนอกเมืองโบราณสีโจว
หวังเหย่เปิดประตูรถ ก้าวลงมาทั้งสองเท้า
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าเจ้าของระบบเดินทางถึงแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ: เมืองโบราณสีโจว ต้าหลี่】
【เช็กอินอัตโนมัติสำเร็จ!】
【ยินดีด้วย เจ้าของระบบได้รับเงิน: 2,000,000 หยวน】
สาวงามระดับท็อปทั้งห้าคนลงจากรถตามลำดับ
วันนี้สวี่อันอันเปลี่ยนมาใส่เสื้อยืดเข้ารูปแขนสั้นสีเหลืองสด จับคู่กับกระโปรงพลีตสีขาว
หลิวรั่วซีสวมกระโปรงรัดสะโพกสีแดงไวน์ผ่าข้างสูง
ซูชิงเหยียนสวมชุดกระโปรงยาวสไตล์จีนร่วมสมัยสีเขียวอ่อน เอวคอดกิ่วจนแทบโอบรอบไม่มิด ทั้งงดงามเยือกเย็นและสูงส่งเหนือโลกีย์
เสิ่นจือเวยสวมเสื้อเชิ้ตไหล่พอดีตัวสีขาวล้วน กับกางเกงขายาวทรงขากว้างเอวสูงสีดำ