ยามเช้าที่ต้าหลี่มีไอเย็นสดชื่นแฝงอยู่ในอากาศ
ห้องนอนหลักของรถบ้านอาโปลโลเละเทะไปหมด
หวังเหย่ตื่นขึ้นมาแล้วพิงหัวเตียง เมื่อคืนออกแรงนวดแป้งจนเหนื่อยไม่น้อย
สวี่อันอันนอนคว่ำอยู่ใต้ผ้าห่มทั้งตัว
ชุดนอนผ้าไหมสีชมพูของเธอไม่รู้ถูกโยนไปไว้ที่ไหนตั้งแต่เมื่อไร
แผ่นหลังเนียนเกลี้ยงเปลือยอยู่กลางอากาศ
เธอพลิกตัว “หวังเหย่...”
สวี่อันอันบ่นงึมงำอย่างไม่พอใจ
“มอเตอร์หลักของนายต้องเปิดสูตรโกงแน่ ๆ!”
“กระดูกฉันจะแยกเป็นชิ้น ๆ อยู่แล้ว!”
“มดเหนื่อยทั้งวันขอลาพักแบบรับเงินเดือน!”
หวังเหย่ยื่นมือไปดีดปลายจมูกขาวเนียนของเธอเบา ๆ
“คุณผู้อำนวยการสวี่ เมื่อคืนคุณไม่ได้มีท่าทีแบบนี้นี่นา”
“เมื่อคืนก็ส่วนเมื่อคืนสิ!” สวี่อันอันบ่นพึมพำประโยคหนึ่ง แล้วก็หลับต่อ
หวังเหย่ยิ้ม ก่อนจะเปิดผ้าห่มลุกจากเตียง แล้วสวมเสื้อยืดออกกำลังกายแขนสั้นสีดำ
เขาเดินออกจากรถบ้าน รับลมยามเช้าจากเขาชางและทะเลสาบเอ๋อ แล้วร่ายมวยชุดหนึ่งทันที
กระดูกส่งเสียงกรอบแกรบ พละกำลังที่เสียไปกลับมาเต็มเปี่ยมในพริบตา รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าทั้งตัว
เมื่อกลับเข้าไปในรถ ผู้หญิงหลายคนก็ทยอยตื่นขึ้นมาอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟัน
อาหารเช้าเป็นบะหมี่น้ำใสที่ซูชิงเหยียนทำเอง
กินอาหารเช้าเสร็จ หวังเหย่ก็เข้าไปนั่งในห้องคนขับ
“สาวสวยผู้โดยสารทุกคน นั่งให้เรียบร้อยนะครับ”
“วันนี้ออกจากต้าหลี่ มุ่งหน้าสู่ลีเจียง”
รถบ้านอาโปลโลสตาร์ต หวังเหย่เปิดโหมดล่องลอยจิต แล้วขับรถบ้านขึ้นทางด่วนต้าหลี่อย่างราบรื่น
เครื่องปรับอากาศในรถเย็นฉ่ำ
ผู้หญิงทั้งห้าคนเปลี่ยนมาใส่ชุดใหม่กันหมด
สวี่อันอันสวมเสื้อกล้ามรัดรูปสีเหลืองอ่อน คู่กับกางเกงยีนส์ขาสั้น
ซูชิงเหยียนสวมเดรสยาวผ้าฝ้ายผ้าลินินสีขาวล้วน ดีไซน์คอวีเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าขนาดคัพซีรำไร เอวคอดกิ่วเล็กจนแทบโอบได้ด้วยมือเดียว
หลิวรั่วซีสวมเดรสยาวสีดำเข้ารูปผ่าข้าง เผยส่วนโค้งเว้าที่สะดุดตาอย่างยิ่ง