หวังเหย่เปิดแท็บเล็ตควบคุมขึ้นมา ข้างในมีแพลตฟอร์มหลายเจ้า ทั้งเน็ตฟลิกซ์และแอปเปิล ส่วนสัญญาณอินเทอร์เน็ตก็จัดเตรียมไว้ให้พร้อมอย่างใส่ใจ
หวังเหย่ค้นหาหนังเรื่อง “เดอะซับสแตนซ์” แล้วกดเล่นทันที
ไฟในห้องหรี่ลงอัตโนมัติเหลือสิบเปอร์เซ็นต์ โปรเจกเตอร์สว่างขึ้น ภาพขนาดมหึมาฉายลงบนจอขนาดสองร้อยนิ้ว
เสียงจากระบบเสียงดอลบีแอตมอสกระหึ่มไปทั่วทั้งห้องในพริบตา
หนังเริ่มฉาย อลิซาเบธ ดาราสาวที่หมดความนิยมซึ่งรับบทโดยเดมี มัวร์ปรากฏตัว ช่วงแรกภาพยังดูปกติ เนื้อเรื่องเล่าถึงความกังวลเรื่องรูปลักษณ์ของเธอ จนเธอใช้ยาจากตลาดมืดชนิดหนึ่งที่ชื่อว่าเดอะซับสแตนซ์
สวี่อันอันกินมันฝรั่งทอดพลางจิบไวน์ผลไม้ ดูอย่างเพลิดเพลิน “นางเอกเรื่องนี้เมื่อก่อนสวยดีนะ ตอนนี้แก่ลงจริง ๆ แล้ว”
ฉู่ฉู่พยักหน้าอยู่ข้าง ๆ “ความกังวลเรื่องหน้าตาน่ากลัวจริง ๆ”
เนื้อเรื่องค่อย ๆ ดำเนินไป อลิซาเบธฉีดยาเข้าไปในร่างกาย
จากนั้นฉากชวนสะพรึงก็ปรากฏขึ้น
บนจอขนาดมหึมา แผ่นหลังของอลิซาเบธฉีกออกเป็นแผลฉกรรจ์ขนาดใหญ่
พร้อมเสียงประกอบที่สมจริงอย่างยิ่ง ซูในวัยสาวซึ่งมีเลือดท่วมตัวค่อย ๆ คลานออกมาจากร่างที่แก่ชราของอลิซาเบธ
ภาพสยองขวัญของเนื้อหนังที่เต็มไปด้วยเลือด บิดเบี้ยว และกระแทกสายตาอย่างรุนแรง ฉายเต็มจอสองร้อยนิ้ว
“กรี๊ด!!!”
สวี่อันอันกรีดร้องเสียงหลง
มันฝรั่งทอดในมือกระเด็นออกไป เธอพุ่งเข้าไปซบหวังเหย่ทันที แขนทั้งสองข้างกอดคอเขาแน่น พลางซุกหน้าลงกับอกเขา
หน้าอกระดับจีอันน่าตะลึงเบียดแนบกับแขนและอกของหวังเหย่โดยไม่ปิดบัง แรงกดทับชวนตะลึงอย่างเหลือเชื่อ
“นี่มันอะไรเนี่ย!”
“น่าขยะแขยง! น่ากลัวชะมัด!”
สวี่อันอันหลับตาปี๋ ตัวสั่นไปทั้งร่าง
หวังเหย่ถูกเธอพุ่งชนจนส่งเสียงครางในลำคอ สัมผัสถึงความยืดหยุ่นน่าทึ่งที่ส่งผ่านมาจากแขน
“คุณผู้อำนวยการสวี่ เมื่อกี้ใครกันนะที่ตบอกยืนยันว่าตัวเองกล้าหาญที่สุดในโลก?” หวังเหย่ยกมือตบหลังเธอเบา ๆ พลางแซว