“คุณเหมาะกับการคอสเพลย์เป็นอิลูลู” หวังเหย่พูด
เมื่อเทียบกับไม ชิรานุอิ สึนาเดะ หรือแฮนค็อกแล้ว อิลูลูจากเรื่องสาวใช้มังกรเห็นจะเหมาะกับบุคลิกของสวี่อันอันมากกว่า อย่างไรเสีย สัดส่วนเกินจริงจนไม่สนกฎฟิสิกส์ขนาดนั้น ไม่ใช่ใครก็จะเลียนแบบได้
สวี่อันอันชะงักไปสองวินาที เห็นได้ชัดว่าไม่รู้ว่าตัวละครนี้เป็นใคร
“หวังเหย่ ทำไมฉันไม่เคยได้ยินชื่อที่นายพูดเลย?”
หวังเหย่ยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เคยได้ยินก็ไม่เป็นไร ดูแล้วก็รู้เอง”
เขาค้นหารูปตัวละครจากมือถือแล้วส่งให้สวี่อันอันดู
พอดูจบ สวี่อันอันก็หน้าแดง โดยเฉพาะตอนเห็นหน้าอกที่ใหญ่โตทะลุฟ้าในรูป จากนั้นก็ก้มมองหน้าอกระดับจีของตัวเองที่ถูกสายเดี่ยวผ้าไหมสีชมพูรัดแน่นจนแทบปริแตก “นี่... นี่มัน...”
“คุณก็แค่บอกมาว่าเหมาะไหม” หวังเหย่หัวเราะ
“ดูเหมือนจะเหมาะจริง ๆ” สวี่อันอันตอบ
หวังเหย่พยักหน้า “นั่นสิ รูปร่างก็เหมาะ บุคลิกก็เข้ากันด้วย”
“ถือว่านายมีรสนิยมอยู่บ้าง” สวี่อันอันพูดอย่างแอบหยิ่งนิด ๆ
เธอเดินไปนั่งข้างเตียง มือทั้งสองข้างยันไว้ด้านหลัง
ท่านี้ทำให้หน้าอกที่อยู่ใต้ชุดนอนซึ่งข้างในไม่ได้สวมอะไรสั่นไหวราวกับจะหลุดออกมา
“งั้นนายช่วยฉันเลือกชุดด้วย”
“แล้วก็ถ่ายรูปให้ฉันด้วย”
“ได้”
หวังเหย่พยักหน้า “ค่าถ่ายภาพคิดยังไง?”
“เราสนิทกันขนาดนี้แล้ว นายยังจะเก็บเงินอีกเหรอ?” สวี่อันอันมองหวังเหย่อย่างเอาใจ พร้อมโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย แรงกดดันจากหน้าอกหนักอึ้งแทบจะพุ่งเข้ามาตรงหน้าเขา
หวังเหย่ส่ายหน้า “ถึงเป็นพี่น้องกันก็ยังต้องคิดบัญชีให้ชัดเจน!”
สวี่อันอันพูดออกมาตามสบายว่า “งั้นฉันนวดให้นายก็ได้”
หวังเหย่ายังคงส่ายหน้า “คุณผู้อำนวยการสวี่ วิธีจ่ายแบบนี้คุณใช้จนเกิดภาวะเงินเฟ้อแล้ว”
สวี่อันอันมองหวังเหย่ “งั้นนายอยากได้อะไร?”
หวังเหย่กวักนิ้วเรียกสวี่อันอัน ส่งสัญญาณให้เธอเข้ามาใกล้
สวี่อันอันไม่ลังเล ขยับเข้าไปหาเขา ทันทีที่เธอเคลื่อนไหว หน้าอกนุ่มนิ่มก็สั่นไหวเป็นระลอก ทั้งยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ หลังอาบน้ำลอยมา
หวังเหย่ลดเสียงลง กระซิบข้างหูเธอว่า “เลี้ยงชานมฉันสักแก้ว”