“พวกนายเลิกกันให้หมด!”
พอซูชิงเหยียนพูดจบ หวังเหย่กับสวี่อันอันก็หยุดตะเกียบพร้อมกัน
หวังเหย่คีบกุ้งตั๊กแตนไว้ สีหน้าจริงจัง “คุณผู้อำนวยการซู เรื่องเลิกดื่มโค้กเป็นเรื่องใหญ่ในชีวิตเลยนะ”
สวี่อันอันรีบกอดชานมของตัวเองไว้ “ให้เลิกดื่มชานมเหรอ ไม่มีทาง ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีวันเลิก!”
ซูชิงเหยียนถูกสองตัวแสบทำเอาหัวเราะออกมา
“งั้นก็ดื่มให้น้อยลงหน่อย”
หวังเหย่พยักหน้าทันที “ได้ สวี่อันอันได้ยินไหม? เธอก็ดื่มชานมให้น้อยลงหน่อย”
สวี่อันอันเดือดปุด ๆ ทันที “หวังเหย่! นายช่วยทำตัวเป็นคนหน่อยได้ไหม!”
หวังเหย่ก้มหน้าลอกกุ้ง “ฉันพยายามเต็มที่แล้ว”
อาหารทะเลเต็มโต๊ะถูกกินจนเกลี้ยง สวี่อันอันลูบท้องเอนพิงพนักเก้าอี้ ทั้งตัวเข้าสู่สภาวะอิ่มเอมจนไม่อยากขยับ
“ฉันขอประกาศเลยว่า เรื่องออกทะเลจับปลานี่สุดยอดจนเป็นตำนาน!”
ซูชิงเหยียนเช็ดมือแล้วหยิบกล้องขึ้นมาเปิดดูรูป
“วัตถุดิบเยอะจริง ๆ”
หวังเหย่ถอดกล้องแอ็กชันลงมาตรวจดูวิดีโออีกรอบ
พระอาทิตย์ขึ้นที่หนิวฉี สวี่อันอันแย่งซีน ซูชิงเหยียนหันกลับมาริมทะเล ออกทะเลหย่อนอวน อวนแรกปลาแน่นจนเต็มเรือ หัวหน้าเฉินตะลึง สวี่อันอันตะโกนว่าประธานสุดยอด และอาหารทะเลสด ๆ ที่จับขึ้นมาแล้วเอามากินกันเต็มโต๊ะในตอนท้าย
เนื้อหาในวิดีโอนี้แน่นเอาเรื่อง
หวังเหย่ยิ่งดูก็ยิ่งพอใจ
“คืนนี้กลับไปตัดวิดีโอกัน”
พอสวี่อันอันได้ยินก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
“ฉันออกกล้องได้ไหม?”
หวังเหย่เหลือบมองเธอ
“ตอนนี้ไม่ใช่ประเด็นว่าเธอออกกล้องได้หรือไม่ได้แล้ว”
สวี่อันอันเริ่มประหม่าเล็กน้อย
“หมายความว่ายังไง?”
“เธอเป็นตัวหลักของวัตถุดิบเลย”
สวี่อันอันรีบนั่งตัวตรง จัดผมให้เรียบร้อย “งั้นฉันขอภาพสวย ๆ นะ”
หวังเหย่พยักหน้า “วางใจได้”
สวี่อันอันเพิ่งโล่งอก หวังเหย่ก็เสริมอีกประโยค “ส่วนช่วงที่ดูไม่สวย ฉันจะเก็บไว้เป็นพิเศษ เพิ่มความสมจริง”
“หวังเหย่!” สวี่อันอันกัดฟันกรอด
ซูชิงเหยียนที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้
กินข้าวเสร็จ หวังเหย่ก็พาทั้งสองคนกลับรถบ้านไปพักก่อน
ซูชิงเหยียนถอดการ์ดหน่วยความจำจากกล้อง “ตัดวิดีโอต้องใช้คอมใช่ไหม? แต่ตัดในมือถือก็ได้เหมือนกันนะ”