ซูเหวินเหยาค์อ้าปากอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่พูดออกมา
เพราะภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า ภาพเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้เขาตกตะลึงได้แล้ว
ไม่ต้องพูดถึงซูจิ้น ต่อให้เป็นคนทั้งตระกูลซู หยางเทาก็ไม่มีทางแม้แต่จะเหลียวมอง แต่ตอนนี้เขากลับลงมาขอโทษเฉินเสวี่ยเหม่ยถึงบ้านถึงเรือนด้วยตัวเอง
ซูเหวินเหยาค์รู้ดีว่านี่ต้องเป็นเพราะหน้าตาของฉินชวนแน่นอน ถ้าไม่มีฉินชวน หยางเทาอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาเป็นใคร
ส่วนหยางเทาในตอนนี้ก็ร้อนรนเหมือนนั่งอยู่บนเข็ม
"เอ่อ... คุณชายฉิน คุณผู้หญิงเฉิน ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอกลับก่อนนะครับ"
พูดจบ หยางเทาก็ส่งสัญญาณตากับลูกน้อง
ลูกน้องของเขารีบยื่นกุญแจสองดอกส่งให้เฉินเสวี่ยเหม่ยทันที
"คุณผู้หญิงเฉิน ตอนนี้คุณยังไม่มีรถก็ลำบากนะครับ เพื่อเป็นการชดเชย ผมขอส่งรถให้คุณสักคัน แน่นอนว่าไม่ใช่รถดีอะไรนัก ขออย่าได้รังเกียจกันเลยนะครับ ผมขอตัวก่อน"
พูดจบ หยางเทาก็พยักหน้าให้ฉินชวน แล้วลุกขึ้นเดินจากไป
เฉินเสวี่ยเหม่ยถือกุญแจอยู่ในมือ สีหน้ายังคงงงงวย
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักอย่าง แต่กลับกลายเป็นหยางเทาที่ส่งรถให้คันหนึ่ง
แต่เฉินเสวี่ยเหม่ยไม่รู้เลยว่า ถ้าเธอจัดการเรื่องนี้ไม่เป็นที่พอใจ แล้วเรื่องไปถึงหูฉินชวน แค่คำพูดเดียวของเธออาจตัดสินชะตาชีวิตทั้งชีวิตของหยางเทาได้ แล้วหยางเทาจะไม่ระมัดระวังได้อย่างไร