ชายผู้นั้นฟังคำพูดของหลินอิ้งแล้ว ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนไร้วิญญาณ ส่วนเหล่าหญิงสาวหลายคนก็พากันถอยห่างจากแม่ลูกคู่นั้น เพราะเรื่องทั้งหลายทั้งปวงเกิดจากสองแม่ลูกคนนี้ก่อขึ้นเอง ไม่เกี่ยวกับพวกเธอที่เป็นเพียง "คนผ่านทาง"
"ท่านประธานเฉิน เชิญทางนี้ค่ะ ฉันจะพาท่านไปชมรอบ ๆ ห้างเพื่อให้คุ้นเคย คุณหยาง ฉันจะพาท่านประธานเฉินไปเดินชมก่อนนะคะ"
หลินอิ้งพูดกับเฉินเสวี่ยเหม่ยเสร็จ ก็หันไปพูดกับหยางเทา
หยางเทาพยักหน้าเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นทันทีว่า "เสี่ยวหลิน อีกเดี๋ยวเอาหมายเลขโทรศัพท์ของฉันให้คุณเฉินไว้ด้วย ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันได้โดยตรงเลย"
หยางเทามองเฉินเสวี่ยเหม่ยพร้อมกับผงกหัวแสดงความคารวะ
"ได้ค่ะ ขอบคุณมาก"
เฉินเสวี่ยเหม่ยกล่าวขอบคุณติด ๆ กัน
"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอกลับก่อนนะ"
"ได้ค่ะ ท่านประธานหยางเดินทางกลับดี ๆ"
เฉินเสวี่ยเหม่ยพูดอย่างมีมารยาทเช่นกัน
หยางเทาจึงได้จากไป
ส่วนคนรอบข้างต่างเห็นกันชัดเจนว่า หยางเทากำลังขออนุญาตเฉินเสวี่ยเหม่ยอยู่ หากเฉินเสวี่ยเหม่ยไม่ให้หยางเทากลับ เกรงว่าหยางเทาเองก็ไม่กล้าจะไปจริง ๆ
หลินอิ้งจึงพาเฉินเสวี่ยเหม่ยเดินชมไปทั่วห้างสรรพสินค้า
ที่จริงเฉินเสวี่ยเหม่ยก็รู้ดีว่า หลินอิ้งไม่อยากให้ตนต้องอับอายอยู่ตรงนั้น เพราะต้องเผชิญหน้ากับคนที่ใส่ร้ายตนเอง จะบอกว่าไม่โกรธก็คงเป็นเรื่องโกหก
หลังจากออกห่างจากจุดเกิดเหตุ หลินอิ้งยิ้มแล้วพูดกับเฉินเสวี่ยเหม่ยว่า "ท่านประธานเฉิน ถ้าคุณมีธุระอื่น สามารถโทรหาฉันได้ นี่เบอร์ฉัน ส่วนนี่เบอร์ท่านประธานหยาง ถ้าคุณมีเรื่องอะไรก็ติดต่อพวกเราได้ทั้งคู่ ตอนนี้ฉันยังมีงานต้องไปจัดการอีกบ้าง เพราะฉะนั้นคงไม่มีเวลาอยู่เป็นเพื่อนท่านประธานเฉินได้ ท่านประธานเฉินอย่าลืมการประชุมใหญ่ของกลุ่มบริษัทในอีกหนึ่งสัปดาห์นะคะ"