"คุณสามี...ทำไมจู่ ๆ ถึงโทรหาฉันล่ะคะ"
ซ่งปิงหรานพลันลุกนั่งบนเตียง
ปลายสายหัวเราะเบา ๆ
"หลายวันไม่ได้เจอ คิดถึงเธอแล้วน่ะสิ เธอทำอะไรอยู่ เสียงเธอฟังดูแปลก ๆ นะ"
ซ่งปิงหรานร่างสะท้านวาบ มือพลันกำแน่น หลุดปากตอบโดยไม่ทันคิด
"อ๋อ...ฉันกำลังเล่นโยคะอยู่ค่ะ"
ปลายสายดูจะไม่ติดใจ ยิ้มพลางว่า
"อย่างนี้นี่เอง อย่าหักโหมล่ะ"
ซ่งปิงหรานฝืนยิ้มออกมาอย่างยากเย็น
"ทราบแล้วค่ะ คุณสามี"
พูดจบ นางแอบชำเลืองไปทางห้องน้ำอย่างหวาดระแวง
เพราะเจียงฟานยังอยู่ในนั้น ถ้าจู่ ๆ ออกมาแล้วเอ่ยปากขึ้นมาก็แย่เลย
แม้พวกเขาจะไม่มีอะไรกัน แต่ถ้าให้สามีได้ยินเข้า ต้องเข้าใจผิดแน่นอน
นางจึงรีบพูดต่อ
"คุณสามีจะกลับมาเมื่อไหร่คะ"
ระหว่างพูด นางค่อย ๆ ย่องลงจากเตียงเตรียมออกไปข้างนอก
แต่ยิ่งตื่นตระหนกก็ยิ่งพลาดง่าย
ตอนนี้นางจิตใจว้าวุ่น บวกกับเพิ่งปรับสมดุลร่างกายจนอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรง เท้าจึงพลาดลื่นเกือบเซ
เหตุไม่คาดฝันทำให้นางหลุดเสียงหวีดร้องแผ่วเบา
"อ๊ะ..."
เสียงแผ่วเบานั้นดังลอดเข้าไปในโทรศัพท์ชัดเจน ปลายสายพลันตกใจ
"เป็นอะไรไป? ที่รัก เกิดอะไรขึ้นหรือ?"
ซ่งปิงหรานหัวใจบีบรัดแน่น แผ่นหลังมีเหงื่อเย็นซึม สมองหมุนติ้ว รีบโพล่งว่า
"ม...ไม่มีอะไรค่ะคุณสามี! พอดีหลังเล่นโยคะ แขนขามันล้า ลุกขึ้นแล้วเผลอสะดุดข้อเท้านิดหน่อย แค่เซนิดเดียว ไม่เป็นอะไรค่ะ!"
"ข้อเท้าพลิก?"
น้ำเสียงชายเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
"ทำไมไม่ระวังนะ! หนักไหม? จะให้เรียกหมอประจำบ้านมาดูให้ไหม"