ทันทีที่มือสัมผัสร่างกาย ซ่งปิงหรานก็สะดุ้งน้อย ๆ หลับตาปี๋ พยายามข่มเสียงตัวเองไว้
เจียงฟานเองก็ตื่นเต้นไม่น้อย
"หัวหน้าซ่งครับ ปล่อยตามสบายนะครับ ไม่งั้นผลลัพธ์จะห่วยแตกเอาได้นะ"
เจียงฟานพยายามทำเสียงให้เรียบ แต่เส้นเสียงที่สั่นพร่าก็บอกถึงใจ
"อืม..."
ซ่งปิงหรานตอบรับ แต่ตัวก็ยังแข็งทื่อ
"หัวหน้าซ่งครับ อาการแบบนี้เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ"
ใบหน้างามของซ่งปิงหรานตอนนี้แดงระเรื่อด้วยความเร็วที่ตามองเห็นได้
"ป... ประมาณสิบสามขวบก็เริ่มแล้ว..."
"สิบสามขวบ? หมายความว่าตั้งแต่ครั้งแรกก็ปวดจน..."
เจียงฟานตกตะลึง แล้วรีบถามต่อ
"ปวดทุกครั้งเลยเหรอครับ"
"ค่ะ ปวดทุกครั้ง"
ซ่งปิงหรานพยักหน้า
"บางทีก็ปวดมาก ขนาดยาแก้ปวดยังเอาไม่อยู่ หลายปีมานี่ฉันหาหมอมาหลายคนแล้ว ทั้งหมอจีนหมอฝรั่ง แต่ผลลัพธ์ก็ไม่ค่อยดีนัก..."
เจียงฟานผงกหัวรับ
"อย่างนั้นก็ถูกแล้ว อาการแบบนี้จะว่าซับซ้อนก็ซับซ้อน จะว่าง่ายก็ง่าย จริง ๆ แล้วก็คือร่างกายเย็นเกินไป บวกกับนอนไม่เป็นเวลา กินไม่เป็นเวลา ทำให้ลมปราณกับเลือดพร่องไปทั้งคู่นั่นแหละ"
ซ่งปิงหรานลืมตาขึ้นน้อย ๆ ถามอย่างประหม่า
"ผู้ช่วยเจียงคะ แล้วโรคของฉันนี่..."
"หัวหน้าซ่งครับ ตอนนี้เป็นเวลาหยุดงานแล้ว เรียกผมว่าเสี่ยวเจียงก็พอครับ"