ไม่นานนัก เขาก็มาถึงร้านที่ตัวเองเคยทำงาน
พอเดินเข้าไป ก็เห็นพนักงานสองคนกำลังทำความสะอาด เตรียมปิดร้าน
เมื่อเห็นเจียงฟานเดินเข้ามากะทันหัน พี่สาวคนหนึ่งอายุราวสามสิบต้น ๆ ก็รู้สึกประหลาดใจมาก:
"เสี่ยวเจียง เธอมาได้ยังไง? เธอไม่ใช่ถูก..."
เจียงฟานพยักหน้า น้ำเสียงแข็งกร้าวและตรงไปตรงมา:
"พี่โจว อู๋คังอยู่ไหม?"
พนักงานที่ถูกเรียกว่าพี่โจวส่ายหัว:
"เจ้าของร้านไม่อยู่ เธอมีธุระอะไรกับเขาหรอ?"
เจียงฟานขมวดคิ้ว หรือว่าเขามาช้าเกินไป?
ปกติร้านตอนค่ำจะเลิกงานสามทุ่ม แม้หมอนี่จะชอบอู้งานอยู่เรื่อย แต่กฎระเบียบของบริษัทเขาก็ทำตามอย่างเคร่งครัด เพราะมันโยงกับเงินเดือน
"เขากลับตั้งแต่เมื่อไหร่?"
น้ำเสียงของเจียงฟานต่ำมาก แต่ลมหายใจกลับตึงเครียดเป็นพิเศษ
พี่โจวถูกแรงกดดันที่พลันเย็นเยือกของเขาข่มขวัญจนต้องรีบนึกย้อนไป:
"ดูเหมือน... สักครึ่งชั่วโมงก่อน"
ก่อนที่คำพูดจะทันจบ พนักงานอีกคนหนึ่งก็เปิดปากพูดขึ้น:
"เอ้อ เจ้าของร้านกลับมาแล้ว!"
เจียงฟานหันกลับไปทันที—
มีรถยนต์บีวายดีคันหนึ่งกำลังแล่นมาจอดตรงหน้าประตูอย่างช้า ๆ
เป็นรถของอู๋คัง!
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย เดินตรงเข้าไปเลย เปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่ง
ภายในรถ อู๋คังกำลังฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์อยู่ แต่พอมองเห็นเจียงฟานเข้าปุ๊บ ทั้งร่างก็แข็งทื่อ เหมือนเห็นผี แล้วร้องลั่นด้วยความตกใจ:
"เจียงฟาน เป็นแกได้ยังไง?"
เจียงฟานเอียงคอมองเขา รอยยิ้มเย็นเยียบ:
"อู๋เจ้าของร้าน ดูคุณเห็นผมแล้วประหลาดใจมากเลยนะ"
สีหน้าอู๋คังขาวซีดทันที เหงื่อเย็นชุ่มหลังจนทะลุถึงเสื้อผ้า:
"ม...ไม่มี... แกมาได้ยังไง?"
ปากพูดไปอย่างนั้น แต่ในใจเขากลับปั่นป่วนราวกับคลื่นซัดสาด:
เป็นไปไม่ได้! ผู้จัดการซุนส่งคนไปเก็บมันแล้วนี่ ไอ้เด็กนี่ทำไมยังไม่เป็นอะไรซักนิดเลย?!