หกโมงเย็น เจียงฟานและฉินเหยียนขับรถมุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดงานประมูล——โรงแรมจวินติ่ง!
แม้งานจะเริ่มในอีกสองชั่วโมง แต่เพื่อความไม่ประมาท ควรออกเดินทางล่วงหน้า
เจียงฟานเป็นคนขับเช่นเดิม ฉินเหยียนนั่งที่เบาะข้างคนขับ
ตอนนี้ ฉินเหยียนที่นั่งข้างๆ หยิบสเปรย์ระงับกลิ่นปากขึ้นมาฉีดใส่ปากตัวเองไม่หยุด
เจียงฟานอดกลั้นหัวเราะพลางพูดว่า:
“พอได้แล้ว พี่เหยียน ที่บ้านพี่ก็บ้วนปากตั้งสิบนาที ยังฉีดน้ำยาระงับกลิ่นเข้าไปอีก หมดกลิ่นตั้งนานแล้ว”
ได้ยินดังนั้น ฉินเหยียนก็ปรายตามองเขาอย่างเอาเรื่อง น้ำเสียงแหบนิดๆ ตอบว่า:
“ยังจะพูดอีก ก็เพราะนายแท้ๆ บอกว่าไม่เอาแล้ว แต่นายก็ยังจะ…… ตอนนี้เสียงฉันแหบหมดแล้วไง”
เจียงฟานยิ้มเก้อๆ ปล่อยมือข้างหนึ่งจากพวงมาลัยมาบีบมือนุ่มขาวของเธอเบาๆ พลางว่า:
“ก็โทษพี่เหยียนไม่ได้นะ สวยขนาดนั้น ผมใจไม่แข็งเอง”
เดิมทีฉินเหยียนกำลังโมโหอยู่บ้าง แต่พอเห็นสีหน้ายิ้มล้อของเขาแล้ว ได้แต่ถอนหายใจอย่างหน่ายๆ:
“เจ้าเด็กแสบ”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถบีเอ็มดับเบิลยูจอดที่หน้าโรงแรมจวินติ่ง
เจียงฟานมองโรงแรมใหญ่โตหรูหราอลังการเบื้องหน้า อดเอ่ยปากชมไม่ได้:
“นี่คือหนึ่งในโรงแรมหรูที่สุดของเจียงเฉิงนี่เอง? สมฐานะจริงๆ”
โรงแรมจวินติ่งเขาได้ยินชื่อมานานแล้ว เล่ากันว่าเป็นหนึ่งในสามโรงแรมหรูของเจียงเฉิง ค่าใช้จ่ายต่อหัวเริ่มต้นสามพัน ตนรู้จักเพียงชื่อเสียง แต่พึ่งได้มาเหยียบที่นี่เป็นครั้งแรก