เขายังคิดว่าตัวเองดูผิดไป จึงเพ่งมองอย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง
ชั่วพริบตา เขาก็แน่ใจแล้ว!
ไม่ผิดแน่ นั่นคือสามีของซ่งปิงหราน
ถึงแม้เขาจะไม่เคยเจอตัวจริงของสามีซ่งปิงหราน แต่ครั้งก่อนเขาเคยเห็นจากรูปแต่งงานของทั้งสอง คนตรงหน้าก็เหมือนกับในรูปทุกประการ!
แต่ที่แปลกคือ คนที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ใช่ซ่งปิงหราน แต่เป็นผู้หญิงอีกคน!
“มองอะไรอยู่เหรอ?”
ตอนที่เขากำลังตกตะลึง ฉินเหยียนก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย
เจียงฟานได้สติ ตอบกลับไปว่า
“อ๋อ ไม่มีอะไรครับ พี่เหยียน วันนี้พี่แต่งตัวสวยขนาดนี้ ไม่ถ่ายรูปคงน่าเสียดายแย่ พี่ไปยืนตรงนั้นนะครับ เดี๋ยวผมถ่ายรูปให้!”
พูดพลาง เขาก็หยิบมือถือออกมา ชี้ไปทางราวบันไดเลื่อน
ฉินเหยียนทำหน้างุนงง เจ้าหนุ่มนี่อยู่ดี ๆ จะถ่ายรูปให้เธอทำไมกัน?
ถึงแม้จะไม่เข้าใจ แต่เธอก็ทำตาม
เธอเดินไปที่ราวบันไดเลื่อน เอนกายครึ่งหนึ่งลงบนราว มืออีกข้างเท้าคาง เอียงศีรษะเล็กน้อย เผยรอยยิ้มมีเสน่ห์
“แชะ! แชะ!”
เจียงฟานกดชัตเตอร์อย่างรวดเร็ว เก็บภาพช่วงเวลาสวยงามนั้นไว้
ทว่ายกเว้นรูปแรก รูปที่เหลืออีกไม่กี่รูป เขาขยายภาพให้ใหญ่ขึ้นจนเห็นภาพที่สามีของซ่งปิงหรานกับผู้หญิงคนนั้นกอดคอเคล้าคลึงกัน
“เป็นไงบ้าง? เสร็จหรือยัง?”
ฉินเหยียนเดินเข้ามา ยื่นมือมาพร้อมบอกว่า
“ให้ฉันดูหน่อย”
แต่เจียงฟานเก็บมือถือทันที พลางยิ้มแป้น
“ไม่ต้องดูหรอกครับ สวยเลิศ!”
ฉินเหยียนเห็นเขาไม่ให้ดู ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองอย่างเคลือบแคลง