แค่ครึ่งชั่วโมงงั้นหรือ?
ใจฉินเหยียนรัดแน่น
เวลากระชั้นชิดถึงเพียงนี้?
นางจำได้แม่นยำว่า เมื่อปีก่อน ณ สถานประมูลวิกตอเรียในฮ่องกง แร่สีเลือดนกพิราบขนาดแค่ไข่นกพิราบเม็ดหนึ่ง ยังถูกปั่นราคาขึ้นไปถึง 17 ล้านดอลลาร์ฮ่องกง
หากชิ้นตรงหน้าเป็นของแท้... ราคาย่อมสูงกว่านั้น กระทั่งเป็นสมบัติล้ำค่าที่มีแต่คนจ่ายไม่ใช่ไม่มีของ!
แต่ตารางงานของนักประเมินที่บริษัทเต็มหมดทุกคน ตาจะหาใครมาช่วยงานได้?
ชั่วพริบตาเดียว ฉินเหยียนก็หันขวับไปทางเจียงฟาน
ข้างกายนาง มิใช่มีสัตว์ประหลาดที่ประเมินหยกด้วยสายตาเดียวหรอกหรือ?
เจียงฟานสบตานาง ก็เข้าใจในทันที
"พี่เหยียน อยากให้ผมไปดูหรือ?"
ฉินเหยียนพยักหน้า เอ่ยเสียงต่ำว่า
"เสี่ยวฟาน คราวนี้พึ่งเจ้าแล้ว ถ้าสำเร็จจริง ค่าคอมไม่ขาดของเจ้าแน่!"
เจียงฟานยิ้มบางๆ
"ไป"
ไร้คำพูดฟุ่มเฟือย ไร้ความลังเล
นี่คือความหนักแน่นที่ผู้แข็งแกร่งพึงมี
แม้อัญมณีกับหยกต่างก็มีจุดเน้นในด้านการประเมินที่ต่างกัน แต่เขามีนัยน์ตาทะลวงทะลุได้ ก็คงไม่เป็นปัญหา
ไม่นาน ฉินเหยียนขับรถด้วยตนเอง พาเจียงฟานมาถึงหน้าร้าน
ทันทีที่เดินเข้าประตู เสียงหยิ่งยโสโอหังเสียงหนึ่งก็กระแทกใส่
"จะให้ข้าคอยไปถึงเมื่อไหร่? พวกซิงเยว่ไม่รับ ก็มีคนแย่งกันรับมากมาย!"
ในโถงกลาง ชายศีรษะโล้นสวมเสื้อเชิ้ตลาย ใส่แว่นกันแดด นั่งไขว่ห้างอย่างองอาจบนโซฟา กร่างถึงขีดสุด
ด้านข้างเจ้าของร้านกับช่างประจำร้านยิ้มเจื่อนๆ พลางรินน้ำพลางว่า
"คุณครับ คุณรออีกสักครู่ ทางบริษัทส่งคนมาแล้ว คงถึงในไม่ช้า"
พูดยังไม่ทันขาด ก็เห็นฉินเหยียนกับเจียงฟานเดินเข้ามา ชายทั้งสองทำท่าเหมือนเห็นเทพช่วยชีวิต
"ผู้จัดการฉิน ท่านมาแล้ว! คุณคนนี้เรียกราคาหนึ่งสิบล้าน หักไปสักตำลึงก็ไม่ได้!"