"ผู้ช่วยเจียง ฉันซ่งปิงหรานนะ"
ทันทีที่รับเป็นเพื่อน ซ่งปิงหรานก็ส่งข้อความมาหา
เจียงฟานคาบบุหรี่ เอนกายพิงราวระเบียง พิมพ์ตอบกลับ:
"หัวหน้าซ่ง ผมเดาตั้งแต่แรกแล้วว่าเป็นคุณ"
ทางซ่งปิงหรานตอบกลับทันที: "รู้ได้ยังไง?"
"ชื่อในเน็ตไง มีคำว่าน้ำแข็งเหมือนกัน แถมรูปโปรไฟล์ก็เห็นปุ๊บรู้เลยว่าเป็นเงาด้านหลังของคุณ มีแต่สาวสวยระดับคุณนี่แหละที่กล้าใช้รูปตัวเองเป็นโปรไฟล์"
เวลานี้ ภายในสำนักงานฝ่ายบุคคล
ซ่งปิงหรานเห็นข้อความที่เจียงฟานตอบ ใบหน้างามพลันขึ้นสีแดงระเรื่อ
เขาหมายความว่าไง?
ชมว่าเธอหน้าตาดี หรือว่าหาว่าเธอหลงตัวเอง?
ลังเลอยู่ไม่กี่วินาที เธอไม่รู้จะตอบยังไง จึงได้แต่ส่งสติ๊กเกอร์เขินอายไปตัวหนึ่ง
ต่อมาก็รู้สึกว่าไม่เหมาะ รีบถอนกลับ แล้วพิมพ์ตอบไปว่า:
"ผู้ช่วยเจียงช่างพูดเล่นจริง ฉันเพิ่มคุณเพราะอยากถามว่าคุณพอจะมีเวลาเมื่อไหร่ เรื่องการรักษาของฉัน..."
เจียงฟานมองสติ๊กเกอร์ที่เธอถอนกลับไปทันที ก็อดยิ้มไม่ได้:
"อ้อ ผมนึกว่าหัวหน้าซ่งเพิ่มผมมามีเรื่องอื่น ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง"
"ผมว่างตลอด ตามใจคุณเลย"
เรื่องการรักษา เขาไม่มีทางเป็นฝ่ายรุกเอง เพราะเป็นเธอที่มาขอร้องเขา เขาจะรีบไปช่วยทำไม
ทางโน้นรอไปหลายนาทีกว่าจึงตอบกลับ
"ก็เมื่อเป็นเช่นนี้ งั้น...ไม่ทราบว่าเย็นวันพรุ่งนี้หลังเลิกงานเป็นไง? ตอนนั้น ฉันติดต่อไปนะ?"
เจียงฟานหัวเราะ ตอบกลับ: "ไม่มีปัญหา"
ซ่งปิงหรานตอบกลับมาด้วยสติ๊กเกอร์จับมือ เป็นอันจบบทสนทนา
เจียงฟานเก็บมือถือ ดับบุหรี่แล้วดีดทิ้งลงถังขยะที่ห่างออกไปหลายเมตร อดรู้สึกขำไม่ได้
ช่างเป็นผู้หญิงที่ "ปากไม่ตรงกับใจ" จริง ๆ เลย
บ่ายวันนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผ่านไปชั่วพริบตาก็ถึงเวลาเลิกงานหกโมงเย็น