มาเยือนด้วยความกราดเกรี้ยว จากไปอย่างหัวหด
หลังจากคณะของจ้าวจินหู่พ่ายยับเยินจากไปแล้ว เฉิงโส่วซานที่นั่งบนรถเข็นก็ไออย่างรุนแรงหลายครั้ง เห็นได้ชัดว่าโกรธจนแทบทนไม่ไหว
เฉิงเหวินเซวียนรีบเข้าประคอง น้ำเสียงร้อนรน "ท่านพ่อ ท่านไม่เป็นไรนะขอรับ"
เฉิงโส่วซานโบกมือ ปล่อยให้ลมหายใจสงบลง แล้วมองไปทางเจียงฟาน ใบหน้าเต็มไปด้วยความละอาย
"ผู้มีบุญคุณ ให้ท่านเห็นเรื่องน่าขายหน้าแล้ว คิดไม่ถึงว่าวงการหยกของเราจะมีคนขี้ข้าอย่างจ้าวจินหู่ ท่านวางใจได้ ตราบใดที่กระดูกแก่กะโหลกนี่ยังอยู่ ข้าจะไม่มีทางให้มันทำร้ายท่านแม้แต่น้อย"
เจียงฟานก้าวไปข้างหน้า เอ่ยปลอบเบา ๆ
"ผู้อาวุโสเฉิงกล่าวเกินไปแล้ว ท่านอย่าโกรธจนเสียสุขภาพเลย คนอย่างนี้ไม่คุ้มค่าหรอก"
เฉิงโส่วซานพยักหน้า ในแววตาแวบผ่านความหนักใจ — ในใจเขารู้ดีว่าเบื้องหลังจ้าวจินหู่มีที่พึ่ง มิฉะนั้นเขาคงถีบเนื้อร้ายนี่ออกจากวงการไปนานแล้ว
เขาหันไปสั่งเฉิงเหวินเซวียน
"เหวินเซวียน เวลาใกล้ได้ที่แล้ว รีบเริ่มงานประมูลเถอะ"
แล้วหันมายิ้มกับเจียงฟาน "ผู้มีบุญคุณ หลังงานประมูลจบ พวกเราค่อยคุยกันให้สนุก"
เจียงฟานพยักหน้า มองตามเฉิงโส่วซานจากไป แล้วจึงหันไปมองฉินเหยียน ถึงตอนนี้ถึงได้สังเกตว่า ทุกคนในที่นั้นล้วนมองเขาด้วยแววตาทั้งตกตะลึงและอยากรู้อยากเห็น
เขาลูบคาง ถามยิ้ม ๆ
"พี่เหยียน พวกคุณมองผมอย่างนี้ทำไม หรือหน้าผมมีอะไร"
ฉินเหยียนได้สติ ดวงตาเป็นประกาย น้ำเสียงแฝงความชื่นชม
"ไม่มี จนปัญญาหล่อ"
เจิ้งตงเฟิงหัวเราะลั่น ตบบ่าเจียงฟาน
"คุณเจียง ดูเหมือนผมจะประเมินคุณต่ำไป คิดไม่ถึงว่าคุณจะเป็นผู้มีบุญคุณของท่านประธานเฉิง ขนาดผมยังต้องเกรงใจท่านเฉิงอยู่สามส่วน"
เจิ้งหว่านโหรวแทรกเข้ามา ชูนิ้วโป้งให้เจียงฟาน