"อะไรอยู่ในหินนั่นกัน?"
เจียงฟานเบิกตากว้าง ร่างกายนั่งตัวตรงราวกับไม้บรรทัด
ในสายตาของเขา ภายในหินดิบก้อนนั้นมีเนื้อหินดีๆ อยู่ก้อนหนึ่งจริงๆ ปริมาตรไม่ใหญ่ อย่างมากก็แค่ขนาดลูกวอลนัท
แต่สีสันไม่ใช่สีเขียวมรกตที่ชวนให้ใจเต้นตึกตัก กลับเป็นสีน้ำเงินเข้มบริสุทธิ์ล้ำลึกดุจเดียวกับพลอยไพลิน
นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ!
ประเด็นสำคัญคือ จู่ๆ เขาก็เห็นร่องรอยของบางสิ่งที่ไหลวนดั่งคลื่นน้ำในหยกก้อนนั้น!
ไม่ใช่สิ ที่ถูกต้องกว่านั้น มันเหมือนไอธาตุกลุ่มหนึ่ง ดั่งงูน้อยว่องไวว่ายวนไปมาอยู่ภายในเนื้อหยกไม่หยุด!
"นี่มันอะไรกัน? หรือตาผมมีปัญหา?"
เจียงฟานนึกว่าตนเองตาฝาดไป จึงขยี้ตาอย่างแรง
ไอธาตุกลุ่มนั้นยังคงอยู่
ฉินเหยียนที่อยู่ข้างๆ สังเกตเห็นความผิดปกติของเขา จึงถามเบาๆ:
"เสี่ยวฟาน เป็นอะไรไป? ตาไม่สบายหรือ?"
เจิ้งตงเฟิงและเจิ้งหว่านโหรวมองเขาอย่างสงสัยเช่นกัน
เจียงฟานส่ายหน้า: "ไม่มีอะไร"
เวลานี้ ราคาหินดิบก้อนนี้ถูกประมูลไปถึงหนึ่งล้านสามแสนห้าหมื่นแล้ว!
ถึงแม้เจียงฟานจะไม่เข้าใจว่าสถานการณ์นี้คืออะไรกันแน่ แต่สัญชาตญาณบอกให้เขารู้ว่า เขาต้องเอาหินดิบก้อนนี้ให้ได้
ดังนั้น จากนั้นมา เจียงฟานก็ทำสิ่งที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นตกตะลึง
เขาชูป้ายหมายเลขตะโกนโพล่ง:
"หนึ่งล้านห้าแสน!"
เมื่อตัวเลขนี้ดังขึ้น ทุกคนในที่นั้นมองไปที่เจียงฟานด้วยความตกใจ
แม้แต่ฉินเหยียนและเจิ้งตงเฟิงก็ยังถูกภาพที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้ตกใจ
ได้สติแล้ว ฉินเหยียนถามว่า:
"เสี่ยวฟาน นี่คุณ..."
เจียงฟานไม่ได้อธิบาย กลับจ้องมองไปที่หินดิบก้อนนั้นแล้วพูดว่า:
"ผมให้หนึ่งล้านห้าแสน มีใครประมูลต่อไหม?"