เจียงฟานหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง โดยไม่ตอบคำถาม
เมื่อเห็นว่าเขาไม่พูดอะไร ซุนเหยียนเฟยก็ขมวดคิ้วกล่าวว่า
“ทำไม? นายไม่เต็มใจ? คงไม่คิดว่าฉันกำลังข่มขู่เล่น ๆ หรอกนะ?”
เธอหยุดไปสองวินาที แล้วพูดต่อ
“จ้าวจินหู่ไม่ใช่พวกชอบเก็บแค้นไว้ข้ามคืน หากไม่พลิกโผอะไร ตอนนี้เขาคงเรียกคนมารวมตัวเพื่อตามหานายแล้ว ตอนนี้ นอกจากฉันก็ไม่มีใครช่วยนายได้!”
แต่ไม่นาน เธอก็เปลี่ยนคำพูด
“โอ๊ะ จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกเสียทีเดียว ด้วยฝีมือของเจิ้งตงเฟิงเองก็ไม่กลัวจ้าวจินหู่หรอก แต่เขาเป็นจิ้งจอกเฒ่า ต่อให้นายรู้จักกับเขา เขาก็อาจไม่ช่วยนาย และที่สำคัญคือคนคนนี้เชื่อใจไม่ได้”
ในพื้นที่เจียงเฉิงแห่งนี้ ความสามารถของเจิ้งตงเฟิงไม่ต้องสงสัยเลย จะว่าเป็นรุ่นเก๋าในแวดวงก็ไม่ผิด สมัยหนุ่ม ๆ ก็เป็นตัวโหดไม่เบา จัดอยู่ในพวกลูกปืนมีดฟัน
ลือกันว่าสมัยหนุ่มเขาเหิมเกริมและดุดันกว่าจ้าวจินหู่เสียอีก แต่ต่อมาหลังจากแต่งงานมีลูกก็เลือกปลีกตัวจากยุทธภพไปทำธุรกิจสุจริต ทว่าถึงตอนนี้จะล้างมือแล้ว ก็ยังไม่ใช่คนที่ใครจะมาแหยมได้ง่าย ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น เจิ้งตงเฟิงเป็นพวกขี้งกที่ต้องมีผลประโยชน์ถึงยอมขยับตัว เธอไม่เชื่อว่าเขาจะยอมหาเรื่องใส่ตัวเพื่อคนที่ไม่รู้จักเลยสักนิด
คราวนี้เจียงฟานเอ่ยปากขึ้น