หลังจากออกจากโรงแรม เจียงฟานก็ปั่นจักรยานแชร์คันหนึ่งไปตามถนนเลียบแม่น้ำฮั่นตลอดทาง
ถนนเลียบแม่น้ำฮั่นเดิมทีเป็นเส้นทางเลียบน้ำที่ทางการเจียงเฉิงสร้างขึ้นเพื่อประชาชนและนักปั่นจักรยานโดยเฉพาะ
แต่ต่อมาเพราะปัญหาเงินทุน แม้ถนนจะสร้างเสร็จแล้ว แต่ก็ไม่มีงบเหลือพอติดตั้งโครงสร้างพื้นฐานที่เหลือ ที่นี่จึงค่อย ๆ ถูกทิ้งร้าง
ไม่ต้องพูดถึงตอนกลางคืนเลย ต่อให้กลางวันแสก ๆ ก็แทบไม่มีใครมา
ที่เจียงฟานเลือกเดินทางเส้นนี้ ก็เพราะเขาจงใจ
จ้าวจินหู่ต้องการฆ่าเขา เขารู้ว่าหลีกเลี่ยงไม่ได้ แทนที่จะหนี สู้รุกเข้าหาดีกว่า
และที่นี่ ไม่ว่าจะเป็นฝั่งนั้นหรือตัวเขาเอง ก็ล้วนเป็นจุดลงมือที่ยอดเยี่ยม
ลมแม่น้ำพัดกระโชกแรง พัดหญ้ารกร้างริมทางดังซ่า ๆ
เจียงฟานปั่นช้ามาก เท้าทั้งสองข้างแทบไม่ได้ย่ำบันได ปล่อยให้จักรยานไหลไปตามความเฉื่อย
ในใจเขาเวลานี้ ไม่ได้รู้สึกตึงเครียดหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาด
“ไม่รู้ว่าจ้าวจินหู่จะส่งคนมากี่คน ครั้งนี้ สิบคน ยี่สิบคน”
“ถ้าแค่สิบกว่ายี่สิบคน ด้วยระดับพลังของฉันตอนนี้ก็ไม่ต้องกลัว”
“แต่ถ้ามากกว่านั้น ก็ยากจะบอก…”
เพราะตอนนี้เขามีเพียงพลังขั้นฝึกตนระดับสอง การรับมือนักเลงธรรมดาสิบกว่ายี่สิบคนไม่มีปัญหา
แต่หากฝั่งตรงข้ามมีจำนวนมากและพกอาวุธมาด้วย ก็ใช่ว่าจะแน่นอน เพราะขั้นฝึกตนก็แค่แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปเท่านั้น ยังสู้คนร้อยคนหรือฟันแทงไม่เข้าไม่ได้
“ช่างมันเถอะ ให้ทหารมาฝ่ายเราก็ใช้ทหารรับ ถ้าน้ำมาก็เอากลบ ดีชั่วเดี๋ยวก็รู้”