"สาม……สามสิบล้าน?!"
ซุนโหย่วเหวย์เหมือนถูกฟ้าผ่า ทรุดลงกับพื้นหมดสภาพ ใบหน้าซีดเซียวราวกระดาษ
โจวเห่อยันก็เซถอยหลังไปหลายก้าว เวียนหัวตาลาย
เขาคิดเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดเจียงฟานถึงเปิดหินที่ดูธรรมดาพวกนี้เจอของดีมากมายเช่นนี้ ในขณะที่หินที่พวกเขาเลือกมาอย่างดี กลับเทียบไม่ติดเลย
แถมเจ้าเด็กนี่ยังเปิดได้หยกเขียวจักรพรรดิจริง ๆ แถมยังเป็นหยกเขียวจักรพรรดิระดับสุดยอดอีก!
ชั่วขณะนั้น ทั้งลานเงียบสนิทราวกับป่าช้า
เจิ้งตงเฟิงถึงกับตกใจจนซิการ์หลุดมือ พึมพำกับตัวเองว่า:
"หยกเขียวจักรพรรดิระดับสุดยอด ข้า เจิ้ง ทำงานในวงการหยกมาก็เกือบสามสิบปีแล้ว หยกคุณภาพระดับนี้เคยเห็นครั้งเดียวเมื่อสิบปีก่อนที่ชายแดนยูนนาน-พม่า ไม่คิดเลยว่าในกลุ่มหินของข้าครั้งนี้จะมีหยกเขียวจักรพรรดิอยู่จริง!"
ฉินเหยียนตื่นเต้นจนร่างบางสั่นระริก นางกำแขนเจียงฟานไว้แน่น เสียงสั่นเครือ:
"หินหกก้อน... มูลค่ารวม... สี่สิบเก้าล้านแปดแสน!"
นางอดใจไม่อยู่ จึงโผเข้ากอดเจียงฟาน กระโดดด้วยความดีใจ:
"เจียงฟาน เรา... เราชนะแล้ว! ชนะจริง ๆ แล้ว!"
เพราะตื่นเต้นเกินไป ไม่ทันสังเกตว่าตัวเองเสียอาการในตอนนี้
เมื่อเจอของขวัญที่เข้ามาถึงตัว เจียงฟานกลับตัวแข็งทื่อ
ความสุขมาถึงเร็วเกินไป
ผ่านเสื้อผ้าบางเบา เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความนุ่มนวลของสองสิ่งนั้นจากฉินเหยียนที่ส่งผ่านมาทางต้นแขน
ความรู้สึกนั้น มันสุดยอดจริง ๆ...
อย่ามองว่าฉินเหยียนปกติแต่งตัวทะมัดทะแมงเฉียบคม ใส่สูทกระโปรงเข้ารูป รองเท้าส้นสูงเดินคล่องแคล่ว ดูเป็นสาวนักบริหารมืออาชีพ
แต่นางมีรูปร่างดีมาก ยามนี้ที่นางกอดเจียงฟานแน่น ส่วนโค้งเว้าอวบอิ่มถูกบีบอัดใส่เจียงฟานเต็มที่ เจียงฟานรู้สึกเพียงร้อนวูบวาบจากใจ หัวใจเต้นเร็วแรงขึ้นทันใด