ในที่สุด ซุนโหย่วเหวย์และพรรคพวกทั้งสามก็เดินโซเซออกจากที่นี่ด้วยสีหน้าเหมือนแม่ตาย
การมาเยือนครั้งนี้ พวกเขาไม่ได้อะไรเลยแถมยังต้องควักเนื้อเพิ่มอีก 6 ล้าน
หากรวมหยกมูลค่า 13 ล้านนั่นด้วย ก็เท่ากับว่าพวกเขาขาดทุนไปทั้งหมด 19 ล้าน!
เพราะนั่นคือของที่พวกเขาเปิดหามา
19 ล้านนะ!
เงินจำนวนนี้คงพอซื้อชีวิตซุนโหย่วเหวย์ได้เลย
เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดเลยว่ากลับไปแล้ว เจ้านายจะโกรธเกรี้ยวขนาดไหน
เมื่อทั้งสามออกไปแล้ว ในห้องก็เหลือเพียงเจียงฟาน ฉินเหยียน และเจิ้งตงเฟิง
"ฮ่าๆๆ ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมจริงๆ!"
เจิ้งตงเฟิงหันมามองเจียงฟาน แววตาฉายแววชื่นชม
"น้องชาย ไม่สิ ควรเรียกว่าคุณชายมากกว่า คุณชื่ออะไรนะ?"
เขาถามพร้อมรอยยิ้ม
เจียงฟานกระตุกมุมปาก ที่แท้เมื่อกี้เขาไม่ได้จำชื่อตัวเองเลยสักนิด
"เจียงฟาน"
เขาพูดซ้ำอีกครั้ง
"คุณเจียง!"
เจิ้งตงเฟิงพยักหน้าติดๆ กัน เอื้อมมือมาโอบไหล่เขาแล้วกล่าวว่า
"วันนี้ฝีมือ 'พลิกผันด้วยสายตาเดียว' ของคุณทำให้เจิ้งผู้นี้ต้องทึ่งจริงๆ นะ คุณเป็นมืออาชีพหรือ?"
เจียงฟานมองมือที่วางบนไหล่ตัวเองแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าเขาเล่นเกมอะไร
แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร
"ไม่ใช่ครับ แค่เคยทำงานในร้านจิวเวลรี่มาก่อนเลยพอรู้มาบ้าง"
"ไม่ใช่นักประเมินหินมืออาชีพ?"
เจิ้งตงเฟิงประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มและกล่าวว่า
"สมแล้วที่คลื่นลูกใหม่ซัดคลื่นลูกเก่าจนตาย คนที่มีความสามารถอย่างคุณทำให้แม้แต่เซียนประเมินหินที่มีประสบการณ์หลายสิบปียังสู้ไม่ได้เลย ดูท่าคุณหนูฉินจะได้เพชรเม็ดงามไปครองจริงๆ"
ฉินเหยียนยิ้มบาง "ท่านเจิ้งชมเกินไปแล้ว ทั้งหมดเป็นผลงานของเจียงฟานค่ะ"