วันรุ่งขึ้น เมื่อเจียงฟานตื่นจากบ้านก็รู้สึกปลอดโปร่งเบาสมอง
ส่วนฉินเหยียนเมื่อคืนคงจะเหนื่อยมาก ยังคงซุกตัวอยู่ในผ้าห่มนอนกรนอย่างสบายใจ
มองดูท่าทางนอนน่ารักซื่อ ๆ ของหญิงสาว เจียงฟานก็อดยิ้มไม่ได้
เมื่อคืนหลังจากกลับจากร้านอาหาร ฉินเหยียนตั้งใจจะกลับบ้านของตัวเอง
แต่บรรยากาศมันพาไปถึงขนาดนั้น เขาจะปล่อยให้เธอไปได้ยังไง?
ดังนั้นภายใต้การ "ฉุดกระชาก" ของเจียงฟานและการ "แกล้งขัดแกล้งยอม" ของฉินเหยียน
พวกเขาก็ใช้ค่ำคืนอันแสนวิเศษร่วมกันอีกครั้ง
มองดูเวลา เพิ่งจะเก้าโมงเอง
เขาไม่ได้รบกวนฉินเหยียน ค่อย ๆ ย่องลงจากเตียงไปที่ห้องนั่งเล่น
แม้จะผ่าน "การต่อสู้อันหนักหน่วง" มาตลอดคืน แต่เจียงฟานรู้สึกว่าภายในร่างตอนนี้เต็มไปด้วยพละกำลัง ทั้งคนรู้สึกคึกคักเป็นพิเศษ
เขารู้ว่านี่คือผลตอบแทนจากวิชา หลังจากการฝึกคู่
ตอนนี้เขาบรรลุขั้นฝึกปราณชั้นสามแล้ว ไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือพละกำลังต่างก็ได้รับการยกระดับ
เขามั่นใจว่าถ้าเจอคู่ต่อสู้แบบว่านชังอีกครั้ง เขาสามารถต่อยเดียวจอดได้เลย
"ดูท่าโบราณไม่เคยหลอกเราจริง ๆ หยินหยางสมดุลจึงเป็นหนทางที่ถูกต้อง"
แล้วเขาก็ขึ้นไปบนดาดฟ้าอีกครั้ง หลังจากรำหมัดเจ็ดพิษชุดหนึ่ง จึงรู้สึกว่าพลังงานตัวเองลดลงไปบ้าง
กลับถึงบ้านก็สิบโมงครึ่งแล้ว
เพิ่งเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นฉินเหยียนขยี้ตาออกจากห้องมา
"เสี่ยวฟาน นี่นายไปไหนมา? เมื่อกี้ฉันหาตั้งรอบก็ไม่เห็นตัวนาย"