"จับผิดหรือ?"
ยังไม่ทันที่เจียงฟานจะได้สติ ซ่งปิงหรานก็ลุกพรวดขึ้นมาแล้วลากเขาไปทางลิฟต์
"เวลาจำกัด คุยไปเดินไป"
ทั้งคู่ขึ้นลิฟต์แล้ว ซ่งปิงหรานก็เริ่มเล่า
"เมื่อวานหลังจากนายออกจากบ้านฉัน ฉันก็ติดต่อนักสืบเอกชนให้สืบเบาะแสของกัวซิงทันที"
"เมื่อเช้าตอนแปดโมง ทางนั้นส่งข่าวมาว่าพวกเขาเจอเขาที่นี่ แล้วยังอยู่กับผู้หญิงอีกคนด้วย!"
นักสืบเอกชน?
เจียงฟานอึ้งไปอีกแล้ว
นี่มันแค่มาจับผิดนะ ไม่ใช่หรือ ทำไมถึงลีลาเหมือนหนังสายลับเลย?
แล้วกัวซิง คือชื่อสามีของซ่งปิงหรานอย่างนั้นหรือ?
"พี่หราน แสดงว่าพี่เรียกผมมาก็เพื่อตามมาจับผิดสามีพี่น่ะเหรอ?"
เจียงฟานทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
"แบบนี้ดูจะไม่เหมาะนะครับ? ผมมันคนนอก..."
ยังพูดไม่ทันจบ ซ่งปิงหรานก็หันมามองเขา ด้วยแววตาโศกเศร้า
"เสี่ยวเจียง ตอนนี้พี่ไว้ใจได้แค่นายแล้ว ถ้าแม้แต่นายยังไม่ยอมช่วยพี่..."
เห็นท่าทางอ้อนวอนของเธอแล้ว เจียงฟานก็ใจอ่อนขึ้นมา
"พี่หราน ผมไม่ได้ไม่ช่วยนะครับ แต่..."
เขาถอนหายใจแล้วพูด
"โรงแรมใหญ่ขนาดนี้ พี่รู้ได้ยังไงว่าเขาไปอยู่ที่ห้องไหน? หรือพี่จะค้นทีละห้อง?"
เขามีเนตรทะลวงมิติก็จริง จะมองทะลุกำแพงเห็นทุกห้องก็สบาย
แต่จะช่วยค้นทีละห้องก็คงเปลืองพลังแท้ไม่น้อย
แล้วถ้าไปเห็นอะไรบาดตาที่ไม่ควรเห็นล่ะก็ ฉากนั้นคิดแล้วก็เสียวสันหลัง
ซ่งปิงหรานรีบบอก
"เรื่องนี้นายไม่ต้องห่วง พี่รู้ว่าพวกเขาอยู่ห้องไหน นักสืบบอกว่าอยู่ที่ห้อง 1202 ชั้น 12"