"อะไรนะ? เป็นลม? หว่านโหรว เธออย่าเพิ่งตกใจ ตอนนี้ฉันจะกลับเดี๋ยวนี้!"
เมื่อได้ยิน เจิ้งตงเฟิงหน้าถอดสีทันที เขาลุกพรวดขึ้นจากโซฟา
โดยไม่คำนึงถึงเรื่องที่กำลังพูด เขาวางสายโทรศัพท์โดยตรง หมุนตัวจะพุ่งออกไปข้างนอก
"ท่านเจิ้ง เกิดอะไรขึ้นหรือ?"
เจียงฟานถามด้วยความสงสัย
เจิ้งตงเฟิงสวมเสื้อนอกพลางพูดด้วยความเร็วสูง:
"คุณเจียง ต้องขออภัยจริง ๆ ภรรยาผมที่บ้านเกิดหกล้มกะทันหันเมื่อสักครู่ สถานการณ์อาจไม่สู้ดีนัก ผมต้องรีบกลับไปก่อน"
เจียงฟานลังเลอยู่ไม่กี่วินาที แล้วลุกขึ้นตาม:
"ท่านเจิ้ง ผมไปด้วย"
ตอนนี้เจิ้งตงเฟิงไม่คำนึงถึงมารยาทอีกแล้ว เขาเดินเร็ว ๆ ออกไปพลางพูด:
"คุณเจียง ต้องขออภัยจริง ๆ เรื่องนี้... ไว้ค่อยคุยวันหลัง"
"เรื่องนี้ไม่เร่งรีบ ไปดูอาการคุณนายท่านก่อนเถอะ"
เจียงฟานไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาตามเจิ้งตงเฟิงขึ้นไปบนรถไมบัคสีดำที่จอดอยู่หน้าประตู คันเร่งกระแทกหนึ่งทีก็พุ่งออกไป
ยี่สิบนาทีต่อมา รถหยุดอยู่หน้าบ้านเดี่ยวหลังหนึ่ง
ก่อนที่รถจะจอดสนิท เจิ้งตงเฟิงก็เปิดประตูวิ่งลงไป
เจียงฟานตามไปติด ๆ
ทันทีที่เข้าประตู ก็เห็นเจิ้งหว่านโหรวนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น ใช้ถุงน้ำแข็งประคบหน้าผากให้หญิงงามผู้หนึ่ง ดวงตายังแดง ๆ คาดว่าเพิ่งร้องไห้เสร็จ
เมื่อเห็นเจิ้งตงเฟิงกลับมา เธอลุกขึ้นร้องทักเป็นคนแรกว่า:
"พ่อ กลับมาแล้วเหรอคะ?"
เจิ้งตงเฟิงพยักหน้า เดินเร็ว ๆ ไปตรงหน้าหญิงงาม มองรอยฟกช้ำบนหน้าผากของนางด้วยสีหน้าเจ็บปวดสุดหัวใจ: