“ตูม!”
ทันทีที่หมัดทั้งสองกระทบกัน เสียงดังกึกก้องราวฟ้าผ่าก็ระเบิดขึ้นภายในห้องส่วนตัว
เจียงฟานรู้สึกถึงพลังมหาศาลราวกับภูเขาถล่มที่พุ่งผ่านหมัดคู่ต่อสู้ แขนขวาชาหมดทั้งแขน เท้าถอยกรูดไปสามก้าวถึงทรงตัวอยู่
แข็งแกร่งนัก!
นี่คือความคิดแรกของเจียงฟาน!
ส่วนอาจารย์ว่านก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวเช่นกัน
เพียงหนึ่งก้าวเท่านั้น
แต่ก้าวเดียวนี่แหละที่ทำให้สีหน้าอันสุขุมของอาจารย์ว่านหายไปจนหมดสิ้น
เขาก้มมองหมัดขวาที่สั่นระริกของตนเอง ในดวงตาฉายแววไม่อยากจะเชื่อ
ไอ้หนูนี่รับหมัดของเขาได้!
จะเป็นไปได้อย่างไร!
ต้องรู้ว่าหมัดเมื่อกี้เขาใช้พลังถึงห้าส่วน!
หากเป็นคนธรรมดาทั่วไป โดนหมัดนั้นไปก็คงเละแล้ว แต่ไอ้หนู่นี่แค่ถอยหลังไปสามก้าวก็สลายพลังของเขาได้!
เด็กคนนี้ ไม่ธรรมดา!
เมื่อทุกอย่างสงบลง
เจียงฟานกัดฟันทนความรู้สึกผิดปกติที่แขน ถามเติ้งเฉียงว่า:
“เป็นไงบ้าง? ไม่เป็นไรนะ?”
เติ้งเฉียงหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เหงื่อเย็นชุ่มเสื้อผ้าทั้งตัว เขาส่ายหน้าอย่างไม่รู้ตัว:
“มะ... ไม่เป็นไร”
เจียงฟานพยักหน้า เติ้งเฉียงเป็นกำลังเสริมที่เขาตามมา ถ้าดันมาตายที่นี่ เขาคงไม่มีหน้าไปบอกเจิ้งตงเฟิง
“อาเฉียง คราวนี้ขอบใจพวกนายมาก คนนี้ไม่ธรรมดา พวกนายถอยไปเถอะ ฉันจัดการเอง”
เติ้งเฉียงสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบก้าวออกมาข้างหน้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรีบร้อนและหวาดกลัว:
“ไม่ได้นะน้อง! ไอ้นี่คงเป็นจอมยุทธ์ เก่งกาจมาก!”
พอนึกถึงภาพเมื่อครู่ เขาก็ยังหวาดผวาไม่หาย