"เอาล่ะ พี่หราน อย่าร้องไห้อีกเลย"
"ร้องไห้ต่อไปก็ไม่สวยหรอก"
เจียงฟานตบหลังเธอเบา ๆ ก่อนจะประคองศีรษะของเธอขึ้น
เวลานี้ ซ่งปิงหรานมีน้ำตาคลอเต็มหน่วย ดวงตาใสซื่อยังมีหยดน้ำตาซ่อนอยู่ ดูน่าสงสารน่าเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก
เจียงฟานเห็นดังนั้น ลำคอก็พลันแห้งผาก
ผู้หญิงเช่นนี้ ใครบ้างจะใจร้ายทำร้ายลงได้
ภายใต้การนำทางที่ไม่รู้ตัว เขาค่อย ๆ โน้มตัวเข้าใกล้ริมฝีปากสีแดงสดนั่นของซ่งปิงหราน
ซ่งปิงหรานเห็นแล้วก็ใจสั่น ดูเหมือนจะเดาได้ว่าเขาต้องการจะทำอะไร แต่ก็ไม่ได้หลบ
เธอกลับหลับตาลงเบา ๆ ขนตายังเกาะด้วยหยาดน้ำตาที่ยังไม่แห้ง สั่นระริกเล็กน้อย
ริมฝีปากของคนทั้งสองแตะกัน
นุ่มนวล
อ่อนโยน
เจือด้วยรสขมอ่อน ๆ ของเบียร์กับรสเค็มเฝื่อนของน้ำตา
เดิมทีเจียงฟานเพียงแค่อยากชิมพอเป็นพิธี แต่ซ่งปิงหรานกลับยื่นมือมาโอบรอบคอของเขา เสมือนคนจมน้ำที่คว้าเกาะฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ แล้วทำให้จูบนั่นลึกซึ้งขึ้น
เจียงฟานใจสะเทือน แล้วก็พลันตอบสนองเธอ
ภายในห้องนั่งเล่น ทีวียังคงส่งภาพเงียบ ๆ ฉายแสงกระทบห้องให้สว่างวาบมืดวูบ
เบียร์กระป๋องสองกระป๋องบนโต๊ะเตี้ยล้มพับไปนานแล้ว ฟองเบียร์ล้นทะลักออกมา ไหลย้อยไปตามใต้โต๊ะ แต่ก็ไม่มีใครสนใจ
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน สองคนจึงแยกห่างกัน
ใบหน้าของซ่งปิงหรานแดงซ่าน ลมหายใจยังกระชั้นกระซ่า แต่ในแววตานั้น สิ่งที่หม่นหมองดูเหมือนจะเจือจางลงไปบ้าง
เธอยื่นมือมาดันแผงอกของเจียงฟาน เสียงแหบแห้งและอ่อนหวาน:
"เจ้าเด็กแสบ เอาแต่รังแกฉัน"
ภายในใจของเจียงฟานกลับร้อนระอุแล้ว เขาหายใจหอบท้วน มองซ่งปิงหรานพลางเอ่ยว่า:
"งั้นพี่หราน คุณยอมให้ผม 'รังแก' คุณไปตลอดชีวิตเลยไหม"