ออกจากบ้านซ่งปิงหรานก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว
เจียงฟานหันกลับไปมองซ่งปิงหรานที่ยืนอยู่ตรงประตู ยิ้มน้อย ๆ
“พี่หราน ผมไปก่อนนะ ช่วงนี้คุณพักผ่อนให้เต็มที่ มีเวลาเมื่อไหร่ผมจะมาเยี่ยมใหม่”
ตรงประตู ซ่งปิงหรานยืนอยู่ ณ จุดเดิม พยักหน้าบางเบา
“อืม กลับดี ๆ ล่ะ”
เจียงฟานพยักหน้า เปิดประตูรถขึ้นไปขับออกจากที่นี่
ระหว่างกลับบริษัท เจียงฟานครุ่นคิดถึงคำพูดของซ่งปิงหราน จิตใจไม่เป็นสุข
โดยเฉพาะประโยคที่ว่า หากวันไหนเพราะเธอทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฉินเหยียนพังทลายลง เธอจะขอถอนตัวไปเอง…
คำพูดนี้ราวกับหนาม ทิ่มแทงในใจเขาจนรู้สึกอัดอั้นอย่างบอกไม่ถูก
เขารู้ว่านั่นเป็นคำพูดจากใจของซ่งปิงหราน
ไม่ใช่การหยั่งเชิง และไม่ใช่การตีบทเศร้าเรียกความสงสาร
แต่เธอเตรียมใจไว้อย่างดีแล้วว่าจะหายไปเมื่อใดก็ได้
ความ “ไม่เอาแต่ใจ” เช่นนี้ ทำให้เจียงฟานรู้สึกแย่ยิ่งกว่าการถูกงอแงใด ๆ
“ผู้หญิงโง่คนนี้ ช่างรู้จักเอาใจคนอื่นจนน่าสงสารจริง ๆ”
เจียงฟานถอนหายใจยาว แล้วจึงยิ้มบาง ๆ
“ไม่ว่าจะยังไง เรื่องของเธอถือว่าจัดการได้ลงตัวแล้ว”
“แต่ทางพี่เหยียน หนทางยังอีกยาวไกล…”
“แต่ต้องยอมรับว่า ฝึกคู่เป็นของดีจริง ๆ เมื่อครู่นี้พลังแท้ในร่างกายก็ก้าวหน้าขึ้นอีกไม่น้อย เร็วกว่านั่งสมาธิทั้งคืนเป็นไหน ๆ”
กลับถึงบริษัท พอดีเวลาเที่ยงครึ่ง
เจียงฟานไปรายงานสถานการณ์ให้ฉินเหยียนทราบก่อน แล้วจึงขึ้นไปชั้นดาดฟ้าสูบบุหรี่คนเดียว