เมื่อเจียงฟานกล้าด่าตัวเองว่าเป็น "หมา" ใบหน้าของจางฮ่าวหรานก็บูดบึ้งขึ้นมาทันที
"ไอ้หนู แกพูดว่าไงนะ? แกด่าใครว่าหมา?"
"ก็ด่าแกนั่นแหละ ต้องให้พูดซ้ำอีกครั้งไหม?"
"แก..."
จางฮ่าวหรานไม่คิดว่าเจียงฟานจะย้อนด่ากลับมาตรง ๆ ต่อหน้าเลย ตั้งตัวไม่ทัน โมโหจนพูดไม่ออก
"แกอะไรของแก?"
เจียงฟานก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว สายตาคมกริบ
"ที่ข้าพูดผิดตรงไหน? ข้าจะมาทำงานหรือไม่มามันเรื่องของแกด้วยหรือ? ผู้จัดการฉินหัวหน้าของข้ายังไม่พูดอะไรเลย แกก็แค่ผู้จัดการสาขากระจอก ๆ นึกว่าตัวเองใหญ่นักหรือไง?"
"ข้า..."
จางฮ่าวหรานถูกเจียงฟานสวนกลับจนอึกอักอีกครั้ง
เจียงฟานไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดเลยแม้แต่น้อย เดินกดดันไม่หยุด
"ข้าอะไรของข้า? ดูแกแต่งตัวดีเชียว แต่ทำไมเปิดปากทีเหมือนกินขี้หมามา? เป็นไง ตื่นเช้ามาลืมแปรงฟันหรือไง?"
จางฮ่าวหรานถูกยั่วจนเดือดถึงขีดสุด
"เจียงฟาน! แกมันบังอาจนัก! ไอ้ผู้ช่วยกระจอก ๆ อย่างแกกล้าด่าข้าหรือ? ข้าเป็นถึงผู้จัดการนะ!"
"โอ้โห ผู้จัดการเชียวนะ เก่งนักหรือไง จางฮ่าวหราน เมื่อคืนได้ดื่มเหล้ายี่ห้ออะไรมาถึงเมาได้ขนาดนี้? หรือว่าแกมีดีกว่าใครตรงไหน?"
คำพูดของเจียงฟานพรั่งพรูออกมาเหมือนกระสุนปืนกล ทุกคำมีหนาม ทุกประโยคแทงใจดำ
พนักงานที่ยืนมุงดูรอบ ๆ กลั้นไม่ไหว พากันส่งเสียงหัวเราะคิกคัก
จางฮ่าวหรานโกรธจนตัวสั่น หน้าดำแดงเป็นสีตับหมู นิ้วที่ชี้เจียงฟานพลอยสั่นตามไปด้วย
"แก... แกมันไร้เหตุผลสิ้นดี! ผู้จัดการฉิน ดูคนที่คุณรับเข้ามาสิ! ด่าผู้บังคับบัญชากลางบริษัทต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้ ถ้าเรื่องแพร่งพรายออกไป กลุ่มซิงเยว่ของเราหน้าด้านหมดแน่! เรื่องนี้ต้องให้คำอธิบาย!"