ราตรีสงบ เช้าตรู่วันถัดมา
เมื่อเจียงฟานลืมตาตื่น เขารู้สึกโปร่งสบายทั่วเรือนร่างอย่างที่สุด
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะก่อนหน้านี้ดูดซับหยกสองชิ้นที่อัดแน่นไปด้วยพลังปราณหรือไม่ เขาสัมผัสได้ว่าความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของตนเพิ่มขึ้นกว่าก่อนมากโข
โดยเฉพาะตอนโคจรพลังรอบตันเถียน เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าเส้นลมปราณกว้างขึ้นกว่าเก่า
"พลังปราณ ดูท่าจะต้องหามาเพิ่มให้ได้อีกมากจริง ๆ"
เจียงฟานกำหมัดแน่น ครุ่นคิดเงียบ ๆ
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น
"ครับ พี่เหยียน"
เห็นผู้จัดการฉินโทรมา เจียงฟานก็กดรับพร้อมรอยยิ้มทันที
ปลายสาย ฉินเหยียนเพิ่งตื่นเช่นกัน เสียงยังเจือความงัวเงียและเกียจคร้าน:
"เสี่ยวฟาน ตื่นหรือยัง?"
เจียงฟานหัวเราะตอบ "ตื่นแล้วครับพี่เหยียน มีอะไรเหรอ?"
แว่วเสียงฉินเหยียนลุกขึ้นนั่งบนเตียง:
"ไม่มีอะไร แค่จะถามว่า แกไม่ได้ไปบริษัทมาหลายวันแล้ว วันนี้ไปไหม?"
"ไปบริษัท? มีเรื่องอะไรหรือ?"
ฉินเหยียนอธิบาย:
"ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก แต่… ตั้งแต่แกเข้ามา แกรวม ๆ ไปบริษัทแค่สองครั้งเอง ถึงฉันจะไม่ถือสา แต่แกหายหน้าไปนานอย่างนี้ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้คนในบริษัทบางคน…"
เจียงฟานชะงัก ครั้นแล้วก็เข้าใจแจ่มแจ้ง
ถูกทีเดียว นอกเสียจากวันแรกและวันที่สองที่เข้างานตรงเวลา หลังจากนั้นเขาแทบไม่เคยไปเลย ตอนนั้นฉินเหยียนออกหน้าออกตาเรื่องเข้ารับตำแหน่งขนาดนี้
ตอนนี้ "คนมีเส้น" อย่างเขากลับไม่ปรากฏตัวให้เห็น ไม่แน่ว่าในบริษัทคงมีคนนินทาอยู่บ้าง
"ขอโทษด้วยนะครับพี่เหยียน ช่วงนี้มีธุระส่วนตัวให้ต้องจัดการจริง ๆ…"
เจียงฟานเอ่ยเสียดาย