ออกจากโรงแรมมาก็เที่ยงครึ่งแล้ว
ดูท่าฉินเหยียนจะเหนื่อยจริง ๆ นะ แค่ระยะจากโรงแรมไปที่จอดรถยังต้องให้เจียงฟานประคอง
เจียงฟานมองท่าทางเดินไม่เป็นธรรมชาติของเธอแล้วรู้สึกเก้อเขินขึ้นมา
ดูท่าเมื่อคืนกับเช้านี้อีกครั้ง คงทำเอาเธอซะอ่อนระทวยจริง ๆ
เขาจึงกระแอมเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า:
“พี่เหยียน ให้ผมไปเอารถมานะ พี่รออยู่ตรงนี้”
ฉินเหยียนไม่ปฏิเสธ ส่งกุญแจรถให้เขา:
“อืม”
ตอนนี้เธอไม่มีแรงแม้แต่น้อย รู้สึกเหมือนตัวลอยไปหมด
สำคัญกว่านั้นคือเธอเคลื่อนไหวมากไม่ได้ ขยับทีก็จะ…
เจียงฟานรับกุญแจรถ ไปเอารถมาให้อย่างรวดเร็ว
ขึ้นรถปุ๊บ ฉินเหยียนก็ซบพิงกระจกหลับตาพริ้มทันที
เจียงฟานสตาร์ทรถ ขับมุ่งหน้าสู่ถนนใหญ่พลางพูด:
“พี่เหยียน ให้ผมไปส่งพี่ที่บ้านก่อนไปงีบสักหน่อยนะ เห็นตาแทบจะปรือแล้ว”
ฉินเหยียนปรือตาขึ้นเล็กน้อย ตอบ:
“ไม่ต้อง นายบอกว่าจะย้ายบ้านวันนี้ไม่ใช่เหรอ ฉันรับปากจะช่วยนายย้ายแล้วนี่”
เจียงฟานเห็นเธอยังจำเรื่องที่ตนจะย้ายบ้านได้ ก็อดรู้สึกอุ่นใจไม่ได้ ส่ายหน้า:
“พี่เหยียน ช่างเถอะครับ พี่ขนาดนี้แล้วจะช่วยย้ายบ้านได้ยังไง”
ฉินเหยียนยืดตัวตรง ทำหน้าจริงจัง:
“ไม่ได้นะ รับปากใครไว้ก็ต้องทำให้ได้”
เห็นเธอ “เอาจริง” ขนาดนี้ เจียงฟานก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีก ทำได้เพียงถอนใจในใจ
พี่สาวนี่ดีจริง ๆ
พี่สาวนี่รู้จักดูแลคน
กลับถึงห้องเช่า เจียงฟานก็เริ่มแพ็คของเก็บข้าวของ