เสียงที่ดังขึ้นอย่างไม่คาดคิดทำให้ทั้งสองคนชะงักไป
จางฮ่าวหรานหันไปมอง เมื่อเห็นฉินเหยียนและเจียงฟานเดินเข้ามาจากด้านนอก เขาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะขมวดคิ้วพูดว่า
“ผู้จัดการฉิน คุณนี่มัน...”
ฉินเหยียนเดินเร็วเข้ามา กวาดตามองเถ้าแก่หวง ก่อนจะจับจ้องไปที่จางฮ่าวหราน
“ผู้จัดการจาง ฉันเพิ่งได้รับแจ้งว่า คุณจะให้ฝ่ายการเงินอนุมัติเงินหนึ่งล้าน?”
เธอเดินมาถึงตัวทั้งสองคน ยื่นมือกดลงบนสัญญาซื้อขาย
“ใช่ มีอะไรหรือ?”
จางฮ่าวหรานเห็นเธอกดสัญญาไว้ คิ้วขมวดแน่นขึ้นกว่าเดิม
“ผู้จัดการฉิน นี่คุณจะทำอะไร?”
ฉินเหยียนสีหน้าเคร่งขรึม ไม่มีท่าทีจะยอม มองตรงเข้าไปในตาของจางฮ่าวหราน
“ผู้จัดการจาง ตามระเบียบบริษัท การจัดซื้อเงินทุนเกินห้าแสนต่อครั้ง ต้องมีลายเซ็นฉันก่อนถึงจะอนุมัติเงินได้”
“แต่คุณกลับข้ามขั้นตอนปกติไปหาฝ่ายการเงินโดยตรง แม้แต่คำอธิบายการจัดซื้อที่สมเหตุสมผลก็ไม่เขียน เงินก้อนนี้ ฉันไม่อนุมัติ!”
“คุณ!”
จางฮ่าวหรานโกรธจนหน้าแดงคอพอง
“ผู้จัดการฉิน อย่าเกินไปนัก! นี่มันแจกันสัมฤทธิ์ซางโจว ของชั้นดีระดับสมบัติชาติที่มีจารึก! ถ้าพลาดไป คุณรู้ไหมว่าจะเสียหายแค่ไหน?”
“แจกันสัมฤทธิ์ซางโจว?”
ตอนนี้เอง ฉินเหยียนถึงสังเกตเห็นแจกันสัมฤทธิ์ที่วางอยู่บนโต๊ะ
จางฮ่าวหรานหัวเราะเยาะ
“ผู้จัดการฉิน ผมยอมรับว่าครั้งนี้ผมไม่ทำตามขั้นตอนก่อน แต่คุณก็ต้องทำอะไรตามควรพิเศษสิ!”
“คุณอยู่แผนกหยกอาจไม่เข้าใจว่าเครื่องสัมฤทธิ์ที่มีจารึกนั้นหายากแค่ไหน แต่ผมบอกคุณเลย ของแบบนี้ในตลาด มีเงินก็ซื้อไม่ได้!”
“อย่าว่าแต่หนึ่งล้านเลย ต่อให้ออกสองล้านสามล้านก็มีคนแย่งกันเอา!”
“แล้วนี่เพิ่งให้ผู้เฒ่าอู๋ตรวจดูแล้ว เป็นของแท้แน่นอน หรือว่าจะมีของปลอมอีก?”