คืนที่สี่ นางแบ่งเงินออกเป็นสามส่วน สองส่วนฝังกลับไปที่จุดเดิมนอกเมือง ส่วนหนึ่งซ่อนติดตัวไว้กับเนื้อ แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ในรุ่งเช้าวันที่ห้า นางก็ไปขวางชายคนที่กำลังเดินไปโรงเตี๊ยมเพื่อซื้อเหล้า
“ท่าน......ลุงคะ” นางเงยหน้าขึ้น พยายามทำตัวให้น่าสงสารและน่ารัก “หนู...หนูอยากให้ลุงช่วยหน่อย”
ชายคนนั้นหรี่ตาเมาๆ มองลงมาที่นาง แววตาฉายแววเฉียบคมอยู่ครู่หนึ่ง ก้มหน้าลงเล็กน้อย กลิ่นเหล้าพุ่งเข้าปะทะใบหน้านาง “หืม? หนูน้อย......มีอะไรหรือ?”
นางขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจเล็กน้อย แต่คิดถึงสิ่งที่ต้องทำต่อไป ก็กลั้นใจไม่ถอยหลัง ทำทีเป็นตื่นเต้น กำชายเสื้อแน่น แล้วท่องคำพูดที่ซ้อมมาหลายสิบรอบออกมา “พ่อหนู......พ่อหนูค้าขายอยู่ทางเหนือ ให้หนูมารับญาติที่เมืองหลวง แต่ญาติย้ายออกไปแล้ว หนู...หนูหาใครไม่เจอ......พ่อหนูให้เงินมา ให้หนูเช่าบ้านอยู่ก่อน รอพ่อมารับ......”
นางหยิบเชือกเงินออกมา แล้วรีบซ่อนกลับไปอย่างรวดเร็ว เหมือนกลัวถูกแย่ง—นี่ไม่ใช่การแสดง
“แต่หนูยังเล็ก ไม่มีใครยอมเช่าให้......” ตาของนางเริ่มแดง “หนูเห็นลุงเป็นคนดี แล้วก็มาจากทางเหนือเหมือนกัน ช่วย......ช่วยหาบ้านเล็กๆ ให้หนูเช่าหน่อยได้ไหมคะ? พ่อหนูมาแล้ว จะขอบคุณลุงอย่างหนักแน่นอน!”
ชายคนนั้นฟังอย่างงงๆ เรอออกมาหนึ่งครั้ง
นางกลั้นหายใจ
——กลิ่นแรงจริงๆ
ผ่านไปเนิ่นนาน ชายคนนั้นก็เกาหัวที่ยุ่งเหยิง หัวเราะอย่างโง่ๆ “ทางเหนือ......ข้าก็มาจากทางเหนือเหมือนกัน......พ่อหนู......ทำอาชีพอะไรหรือ?”
“สมุนไพร!” นางพูดออกมาทันที “ขายสมุนไพร!”
“อ้อ......สมุนไพร......” ชายคนนั้นพยักหน้า สายตาเหม่อลอย “แม่ข้า......เคยเก็บสมุนไพรมาก่อน.........”
นางโล่งใจ—มีหวังแล้ว
“ลุงคะ ช่วยหนูหน่อยเถอะ......” นางบีบน้ำตาออกมาสองหยด “หนูจะซื้อเหล้าให้ลุงกิน ดีไหมคะ?”
ชายคนนั้นจ้องนางอยู่นาน จนนางรู้สึกเสียวสันหลังแล้ว จึงตบขาอย่างกะทันหัน “ได้! หนูน้อย......น่าสงสารจริงๆ......ลุงจะช่วย!”
นางแทบกระโดดขึ้นมาทันที
“แต่......” ชายคนนั้นเกาหัว “อีกไม่กี่วันข้าจะกลับทางเหนือ.......พ่อหนู......จะทันมารับหนูไหม?”
“ทัน! ทันแน่นอน!” นางพยักหน้าแรงๆ ใจระเบิดเสียงหัวเราะ
——ต้องการให้ลุงรีบไปให้พ้นต่างหาก
บ่ายวันนั้น ชายคนนั้นกำเงินที่นางให้ เดินโซเซไปหานายหน้าที่จัดหาบ้านให้นายเห็นนางซ่อนอยู่หัวมุมถนน เห็นเขาพูดจาโบกมืออยู่กับนายหน้านาน ควักเงินออกมา แล้วก็เก็บคืนไปครึ่งหนึ่ง สุดท้ายก็ได้เช่าบ้านดินทรุดโทรมติดกำแพงเมือง—ไกลและถูกกว่าที่นางคิดไว้
นางไม่ได้รังเกียจแม้แต่น้อย
ตอนส่งมอบกุญแจ ชายคนนั้นคืนเงินที่เหลือให้นาง เงินหายไปไม่กี่เหรียญ นางเห็นขวดเหล้าใหม่ที่ห้อยอยู่ที่เอวเขา รู้ดีอยู่แก่ใจ แต่ทำเป็นไม่เห็น
“ขอบคุณลุงมาก!” นางเงยหน้าขึ้น ยิ้มอย่างบริสุทธิ์ไร้เดียงสา “ลุงเป็นคนดีจริงๆ!”
ชายคนนั้นหัวเราะแหะๆ โบกมือ แล้วหิ้วขวดเหล้าเดินจากไป
นางกำกุญแจขึ้นสนิมนั้นไว้ ยืนอยู่หน้าบ้านดินทรุดโทรม สูดหายใจเข้าลึกๆ
——ในที่สุด นางก็มีที่อยู่ของตัวเอง
นางผลักประตูเข้าไป ฝุ่นตลบลงมา ในห้องมีเพียงเตียงที่ขาขาดหนึ่งข้าง กับโต๊ะที่โยกเยก แต่นางยิ้มจนตาโค้ง
ตกกลางคืน นางขุดเงินที่เหลือกลับมา ซ่อนไว้ในช่องลับใต้แผ่นเตียง จากนั้นปูฟางแห้ง แล้วขดตัวนอนบนเตียง
นอกหน้าต่างเป็นเสียงสุนัขจรจัดข้างกำแพงเมือง ในห้องเป็นเสียงลมรั่วผ่านกระดาษติดหน้าต่างที่ขาด
แต่นางนอนหลับสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“……รอเจ้าขี้เมานั่นไปก่อน” นางคิดงัวเงีย “ข้าก็จะได้ใช้ชีวิตของตัวเองอย่างสงบสุข......”
ยังไม่ทันฝันจบ นางก็หลับไปแล้ว
มุมปากยังคงยิ้มอยู่
..................................
.........................