กู้โหย่วซิ่นมาถึงก่อน เขาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจรดพู่กันเขียนว่า:
“เทศกาลตวนอู่สุขสันต์ล่วงพ้นวันดีงาม บัณฑิตร่วมสำนักใคร่แต่งกลอน
พวกเจ้าชอบหวานหรือกินเค็ม แบ่งเหนือใต้ ผู้คนย่อมรู้กันเอง” (ขอบคุณ)
หวังซื่ออันรับพู่กันต่อมาแล้วกล่าวกลั้วหัวเราะว่า “บทกวีของพี่กู้ช่างงดงามละเมียดละไม ข้าขอแต่งสักบทให้ฮึกเหิมห้าวหาญบ้าง” เขาสะบัดพู่กันเขียนว่า:
“เรือมังกรยี่สิบลำฝ่าคลื่นแล่น ธงชัยสะบัด พายกระทบน้ำจนภูตผีสะท้าน
ชิงชัยคว้าแชมป์ไยต้องถามว่าเป็นมือใคร เพียงเห็นเรือแดงฝ่ารุ่งอรุณฟ้าแจ่มใส” (ขอบคุณ)
ถึงคราวตู้เหวินคัง เขานิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วเขียนบทกลอนขึ้นหนึ่งบท:
“เทศกาลดีตรงวันตวนอู่ ฉินไหวชุมนุมเหล่าปราชญ์
เรือพุ่งดุจลูกศร ผู้คนทะยาน กลองกึกก้องคลื่นซัดสูง
แขวนใบอ้ายเฉ่าขับพิษ ดื่มน้ำพุหอมหวานขอพรให้ปลอดภัย
แผ่นดินสงบสุขชมงานยิ่งใหญ่ ไยต้องใฝ่หาผู้วิเศษ” (ขอบคุณ)
ทั้งสามแต่งเสร็จ ต่างมองไปยังฉินฮ่าวหราน ฉินฮ่าวหรานไม่ปฏิเสธ เขาจรดพู่กัน ตั้งสมาธิแล้วเขียนว่า:
“ตวนอู่จินหลิงคึกครื้น ประลองเรือสืบมานับพันปี
พายฝ่าคลื่นฉินไหว ธงโบกสะบัด เสียงอึกทึกทั่วคุ้งน้ำ
กลิ่นใบอ้ายขับโรคภัย สุราอุ่นชุมนุมเหล่าผู้มีปัญญา
อย่ากล่าวว่าบัณฑิตอ่อนแอ ลิขิตฟ้าลมฝนเริ่มจากปลายพู่กัน”
วรรคสุดท้ายแฝงสภาวะจิตใจของเขาเอาไว้ บัณฑิตแม้อ่อนแอ ทว่าปลายพู่กันพลิกฟ้าลมฝนได้ ในอกยังมีภูผาธารา
“วิเศษนัก ‘ลิขิตฟ้าลมฝนเริ่มจากปลายพู่กัน’!” หวังซื่ออันตบมือชื่นชม “วรรคนี้ของพี่ฉินเปี่ยมด้วยบรรยากาศกว้างไกล ปณิธานสูงส่ง!”
กู้โหย่วซิ่นพยักหน้าเช่นกัน “ดีจริง บัณฑิตอย่างพวกเราก็ควรมีความองอาจเช่นนี้”
ตู้เหวินคังพินิจถ้อยคำอย่างละเอียด แววตาเผยความชื่นชม
หลังแต่งบทกวีเสร็จ ทุกคนสนทนากันอีกครู่หนึ่ง ครั้นเห็นว่าเย็นย่ำแล้วจึงแยกย้ายกันกลับ
ผ่านเทศกาลไปเพียงไม่กี่วัน หนานจิงก็เข้าสู่ฤดูฝนพรำ
สายฝนโปรยละเอียดไร้เสียง เปียกชื้นอาภรณ์อย่างแผ่วเบา หยาดฝนต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ภายในสำนักศึกษาหลวง ฉินฮ่าวหรานยังคงอ่านหนังสืออย่างเป็นระเบียบ