ฉินฮ่าวหรานยกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
“ทุกท่านโปรดสงบ วันนี้แต่ละคนออกไปตามตรอกซอกซอย พบเจอเรื่องใด มีอุปสรรคใด หรือมีความเห็นเช่นไร ล้วนกล่าวออกมาได้เต็มที่”
เหล่าบัณฑิตหลวงต่างเปิดปากพูดคุยกัน เสียงหนึ่งต่อเสียงหนึ่ง เล่าเรื่องที่พบเห็นจากการประกาศชี้แจงในวันนี้ออกมา ฉินฮ่าวหรานตั้งใจฟังอย่างยิ่ง พยักหน้าเป็นระยะ บางคราวก็ซักถามรายละเอียดเพิ่มเติม
บัณฑิตหลวงคนหนึ่งกล่าวว่า “ใต้เท้าฉิน ตอนพวกเราไปประกาศชี้แจงที่ประตูฉงเหวิน มีคนจากองครักษ์ลับหลายคนเข้ามา บอกว่าพวกเรา ‘ชุมนุมยุยงผู้คน’ และจะสลายพวกเรา ภายหลังข้าน้อยนำหนังสือที่ท่านมอบให้พวกเขาดู พวกเขาจึงจากไป”
ฉินฮ่าวหรานขมวดคิ้ว “องครักษ์ลับหรือ?”
บัณฑิตหลวงผู้นั้นพยักหน้า “ขอรับ ผู้เป็นหัวหน้าคือไป่หู่คนหนึ่ง แซ่อะไรนั้น...ข้าน้อยลืมไปแล้ว หลังเขาดูหนังสือก็ไม่ได้สร้างความลำบากให้พวกเรา เพียงแต่สีหน้าไม่สู้ดีนัก”
ฉินฮ่าวหรานนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ข้าทราบแล้ว เรื่องนี้ข้าจะจัดการ ต่อไปหากพวกเจ้าพบเหตุการณ์ทำนองนี้ อย่าโต้เถียงกับพวกเขา จงนำหนังสือให้ดู หากยังรบเร้าไม่เลิกรา ก็ส่งคนมารายงานข้า”
ระหว่างที่กำลังสนทนา ร่างหนึ่งในชุดขุนนางสีเขียวก็เดินมาจากด้านตะวันออกของสนามฝึก
ฉินฮ่าวหรานเงยหน้ามอง จำผู้มาเยือนได้ มุมปากจึงเผยรอยยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ถานหลุนก้าวเร็ว ๆ มาหยุดตรงหน้าฉินฮ่าวหราน ประสานมือคารวะ “ราชบัณฑิตฉิน”
ฉินฮ่าวหรานลุกขึ้น คารวะตอบครึ่งหนึ่ง พลางยิ้มกล่าว “จื่อหลี่ เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”
“ข้าน้อยรับบัญชาจากใต้เท้าเนี่ย เสนาบดีกรมกลาโหม จึงมาเข้าพบท่านราชบัณฑิตฉินโดยเฉพาะ เพื่อหารือเรื่องต่าง ๆ ที่จะดำเนินต่อไป”