ครั้งแรก มีเพียงเสียงลมเสียดสีกันดัง «ฟู่ ๆ» ตัวขลุ่ยดินไม่สั่นสะเทือนแม้แต่น้อย จึงไม่อาจเกิดเป็นเสียงได้
ฉินฮ่าวหรานมิได้ท้อถอย เขาปรับมุมและแรงกดของริมฝีปากที่สัมผัสกับปากเป่า ก่อนสูดลมหายใจแล้วเป่าอีกครั้ง ทว่ากลับได้ยินเพียงเสียงแหลมบาดหูดัง «พุ่ย» คล้ายเสียงหวีดแหลมที่เป่าเพี้ยน น่ารำคาญหูยิ่งนัก
เขาสงบจิตใจแล้วทดลองซ้ำไปซ้ำมา บางครั้งก็ใช้ลมปราณไม่พอ ทำให้เสียงเบาบางและหม่นมัว ราวกับเสียงยุงร่ำไห้
บางครั้งก็ออกแรงมากเกินไป ลมปราณกระแทกผนังขลุ่ยดินจนเสียงแตกพร่าและแสบแก้วหู
หรือไม่ก็ใช้นิ้วปิดรูเสียงไม่สนิท ลมรั่วจนระดับเสียงเพี้ยนไปอย่างหนัก ทำนองจึงไม่เป็นทำนอง
หากต้องการเป่าเสียงที่ถูกต้องอย่างอาจารย์หลิว ทั้งกลมกล่อม อิ่มแน่น หนักแน่น เปี่ยมพลังทะลุทะลวงและมีรสเสียง ช่างยากเย็นประหนึ่งปีนป่ายขึ้นสวรรค์
สายลมริมแม่น้ำพัดชายเสื้อคลุมบัณฑิตของฉินฮ่าวหราน นำพาความเย็นมาแผ่วเบา ทว่าหยาดเหงื่อกลับผุดพรายตรงขมับเพราะเขาออกแรงไม่หยุด
ฉินฮ่าวหรานทบทวนอย่างละเอียด เลียนแบบสีหน้าและรูปปากของอาจารย์ยามบรรเลง ตั้งใจสัมผัสวิธีออกแรงจากหน้าท้องของตน ทำความเข้าใจความเปลี่ยนแปลงของกระแสลมภายในปากและตัวขลุ่ยดิน แล้วทดลองครั้งแล้วครั้งเล่า พยายามจับความสัมพันธ์ระหว่างลมหายใจกับจังหวะการเปิดปิดรูเสียงของขลุ่ยดิน
ส่วนอาจารย์หลิวนั่งชมสายน้ำอยู่เงียบ ๆ บ้าง เดินเอามือไพล่หลังไปมาบ้าง มิได้จับตามองอยู่ตลอด ทว่าทุกครั้งที่ฉินฮ่าวหรานติดขัด หรือทำผิดพลาดอย่างเห็นได้ชัด อาจารย์ก็จะเอ่ยชี้แนะได้อย่างเหมาะเจาะ ตรงจุดสำคัญพอดี
«ผ่อนลมหายใจให้ต่ำลงอีกสามส่วน อย่าปล่อยให้ลอยอยู่ในอก ต้องหยั่งรากที่ตันเถียน ริมฝีปากตอนเป่าต้องหุบเข้าหากันอีกหน่อย อย่าให้ลมกระจาย ตั้งใจฟัง นิ้วหัวแม่มือซ้ายต้องกดรูเสียงนี้ให้สนิท อย่าให้มีช่องว่างแม้แต่น้อย มิฉะนั้นเสียงย่อมเพี้ยน»