โจวเหยียนหลี่กล่าวว่า “ช่วงหลายวันที่มีการประชุมขุนนางครั้งใหญ่ ฝ่าบาททรงเอ่ยชมพ่อตาของเจ้าต่อหน้าขุนนางทั่วราชสำนักอยู่หลายครั้ง ตรัสว่าเขาปฏิบัติหน้าที่ในกรมพิธีการอย่างเอาใจใส่มาหลายปี ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทั้งยังตรัสว่ากำหนดพิธีบวงสรวงฟ้า ณ ชานเมืองทางใต้ในปีนี้จัดวางได้ดี ทรงพอพระทัยยิ่ง”
ฉินฮ่าวหรานลอบยินดีอยู่ในใจ ทว่าสีหน้ากลับไม่เปลี่ยน “นี่เป็นหน้าที่ของพ่อตาอยู่แล้ว ฝ่าบาททรงกล่าวชมเกินไปพ่ะย่ะค่ะ”
โจวเหยียนหลี่ยิ้มพลางลูบเครา “รองเสนาบดีสวี่รับราชการมาหลายสิบปี อาศัยความรอบคอบเป็นสำคัญ ทว่าครั้งนี้แตกต่างออกไป ฝ่าบาททรงมีพระประสงค์จะประกอบพิธีบวงสรวงครั้งใหญ่ ณ ชานเมือง แยกบวงสรวงฟ้าและดิน นับเป็นครั้งแรกของราชวงศ์เรา กำหนดพิธีที่รองเสนาบดีสวี่ร่างขึ้นสอดคล้องกับพระราชประสงค์ เท่ากับช่วยให้ฝ่าบาททรงจัดการเรื่องสำคัญในพระทัยได้อย่างเรียบร้อย”
ฉินฮ่าวหรานตั้งใจฟัง ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข้าน้อยอยู่ในสำนักฮั่นหลิน ได้ยินแต่ชื่อเสียง แต่ไม่ทราบเบื้องลึก ขอบคุณใต้เท้าที่ชี้แนะ”
โจวเหยียนหลี่หัวเราะ “เจ้าไม่ต้องถ่อมตนไปหรอก เมื่อพ่อตาของเจ้าได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท ลูกเขยอย่างเจ้าก็ย่อมพลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย สำนักฮั่นหลินเป็นสถานที่เช่นใด? เป็นแหล่งบ่มเพาะผู้สืบทอดตำแหน่งอัครเสนาบดี เจ้ายังหนุ่ม ทั้งมีพื้นฐาน วันหน้าหากปฏิบัติหน้าที่ให้ดี อนาคตย่อมไร้ขีดจำกัด”
เมื่อกลับถึงบ้าน เขาก็เล่าเรื่องนี้ให้สวีเหวินอินฟัง
สวีเหวินอินได้ฟังก็ดีใจ ทว่ายังเตือนว่า “ท่านพี่ ท่านพ่อได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาทเป็นเรื่องดี แต่ก็ต้องระวังด้วย ในราชสำนักนั้นราวกับเดินบนแผ่นน้ำแข็งบาง ยิ่งรุ่งโรจน์เพียงใด น้ำแข็งใต้เท้าก็ยิ่งบางลง หากมีคนยกยอเจ้า ก็ย่อมมีคนจับตา รอให้เจ้าพลาดแล้วเหยียบเจ้าเพื่อปีนขึ้นไป”