จั่วต้านหรูยืดกายขึ้น สีหน้าประดับรอยยิ้มเคารพนบนอบ ประสานมือกล่าวตอบว่า：
“ราชบัณฑิตกล่าวหนักไปแล้ว ภูเขาอู่ตังเป็นสถานบำเพ็ญเต๋าที่ราชวงศ์ใช้สักการะมาแต่เดิม ท่านรับพระบัญชามาประกอบพิธีบวงสรวง นับเป็นเกียรติของชาวจวินโจวทั่วทั้งเขต ข้าน้อยจัดเตรียมที่พักและรถม้าไว้ ณ ที่พักผู้เดินทางในเมืองแล้ว ขอท่านโปรดไปพักผ่อน บำรุงกำลังให้เต็มเปี่ยม วันพรุ่งค่อยขึ้นเขาประกอบพิธี ย่อมเหมาะสมกว่า”
คณะเดินทางจึงเคลื่อนขบวนไปยังที่พักผู้เดินทาง
วันรุ่งขึ้น ฉินฮ่าวหรานจัดให้ภรรยาและบุตรชายวัยเยาว์เข้าที่พักเรียบร้อย กำชับเล็กน้อยแล้วจึงสั่งผู้ติดตามจัดเตรียมขบวนพิธี ก่อนออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ภูเขาอู่ตังด้วยตนเอง
จากจวินโจวไปภูเขาอู่ตัง ต้องใช้เส้นทางหลวง
รถม้าแล่นไปได้กว่าครึ่งชั่วยาม ก็เห็นซุ้มประตูภูเขาอยู่ไกล ๆ
ซุ้มประตูเป็นซุ้มหินสี่เสาสามช่อง บนคานหน้าสลักอักษรสี่ตัวว่า “ขุนเขาเร้นลับเกรียงไกร ปกครองใต้หล้า”
เบื้องหลังซุ้มประตูเป็นทางขึ้นเขาทอดยาวไม่รู้จบ ขั้นบันไดหินเรียงสูงขึ้นทีละขั้น ก่อนเลือนหายไปในทะเลหมอก
ผู้คนตั้งแถวรอรับอยู่หน้าเขาตามธรรมเนียม ผู้มาต้อนรับยืนเรียงลำดับกันอย่างเป็นระเบียบ
ผู้ที่นำหน้าออกมาต้อนรับคือเย่เฉวียนเจิน นักพรตผู้ดูแลตำหนักอวี้ซวีแห่งภูเขาอู่ตัง อายุใกล้เจ็ดสิบ สวมผ้าโพกศีรษะจื่อหยาง เสื้อคลุมนักพรตผ้าไหมสีเขียว มือถือแส้ปัดฝุ่นหางจามรี ท่วงท่าสงบนิ่ง ใบหน้ากระจ่างสะอาด มองดูประหนึ่งเซียนผู้บรรลุมรรคาในภาพโบราณ
ผู้ติดตามอยู่ด้านข้างและเบื้องหลังคือขันทีหวังหมิ่น รูปร่างสำรวม สวมชุดเยว่ซ่าผ้าทอลายทองสีเขียวอมคราม คาดสายคาดเอวหัวเขาสัตว์
เมื่อเห็นขบวนของฉินฮ่าวหรานใกล้เข้ามา หวังหมิ่นก็ก้มศีรษะสำรวมสีหน้า แล้วก้าวเร็วเข้าไปคำนับ
เย่เฉวียนเจินคำนับด้วยการประสานมือแล้วก้มศีรษะ “เย่เฉวียนเจินแห่งตำหนักอวี้ซวี ภูเขาอู่ตัง นำเหล่านักพรตทั้งตำหนักมาคารวะต้อนรับราชบัณฑิตผู้ตรวจราชการ ซึ่งรับพระบัญชามาประกอบพิธี ขอให้พระวรกายฝ่าบาททรงพระเกษมสำราญ บ้านเมืองสงบสุข ประชาราษฎร์ร่มเย็น!”