ฉินฮ่าวหรานเขียนได้รวดเร็วยิ่ง ราวกับเขียนรวดเดียวจนจบ ตัวอักษรเหล่านั้นประหนึ่งมิได้ออกจากปลายพู่กัน หากหลั่งไหลมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
ถ้อยคำสี่และหกพยางค์เรียงขนานกันอย่างประณีต สำนวนงดงามโดยไม่ฟุ้งเฟ้อ สุขุมสง่าแต่ไม่แข็งทื่อ
เริ่มด้วยการกล่าวถึงพระบัญชาสวรรค์:
“ในศักราชใด เดือนใด วันใด จักรพรรดิทรงมีพระบัญชาให้ขุนนางผู้ใด แต่งตั้งองค์ชายใหญ่ไจ่คุนเป็นองค์รัชทายาท ด้วยพระบัญชาสวรรค์ย่อมคุ้มครองผู้ทรงคุณธรรม การสถาปนาผู้สืบราชบัลลังก์ย่อมช่วยให้รากฐานแผ่นดินมั่นคง พระราชกรณียกิจของบรรพชนสืบทอดเป็นแบบแผน การแต่งตั้งทายาทย่อมสืบสานราชวงศ์”
ต่อมากล่าวถึงพระคุณของบรรพชน:
“ขอน้อมรำลึกถึงจักรพรรดิทุกพระองค์ ผู้บุกเบิกและวางรากฐานด้วยความยากลำบาก พระจักรพรรดิองค์ปฐมทรงวางรากฐาน สถาปนาราชธานี ณ ที่ราบภาคกลาง พระจักรพรรดิไท่จงทรงขยายแผ่นดิน รวมใต้หล้าเป็นหนึ่งเดียว จักรพรรดิแต่ละพระองค์สืบทอดต่อกัน รุ่งเรืองสืบเนื่องยาวนาน การปกครองอันสงบสุขตลอด 150 ปี คือรากฐานแห่งกิจการซึ่งจะดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์”
จากนั้นจึงกล่าวถึงพระเมตตาของจักรพรรดิ:
“บัดนี้ ฝ่าบาททรงพระปรีชาทั้งบุ๋นและบู๊ พระทัยกว้างขวาง เมตตา นอบน้อมและมัธยัสถ์ ทรงบรรทมดึกตื่นเช้า ทรงงานเพื่อบ้านเมืองและใส่ใจราษฎร ทรงคำนึงว่ารากฐานแห่งแผ่นดินควรมีผู้สืบทอด และราชวงศ์ไม่ควรขาดผู้สืบสาน เมื่อทรงหารือกับทุกฝ่ายจนเห็นพ้อง จึงทรงแต่งตั้งพระโอรสองค์โต”
ครั้นเขียนมาถึงช่วงท้ายที่กล่าวคำอธิษฐาน น้ำหนักปลายพู่กันพลันอ่อนโยนลง ก่อนจรดถ้อยคำเหล่านั้นลงไป:
“ขอทรงพระเจริญด้วยคุณธรรมและความสามารถยิ่งขึ้นทุกวัน ทรงแจ้งในหน้าที่ระหว่างกษัตริย์กับขุนนาง และเข้าใจความยากลำบากในการเพาะปลูก เบื้องบนทรงสืบรับพระราชหฤทัยของจักรพรรดิ เบื้องล่างทรงทำให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข ขอให้ราชวงศ์รับการเซ่นไหว้ และลูกหลานสืบทอดรักษาสืบไป”
เมื่อเขียนเสร็จ ฉินฮ่าวหรานวางพู่กันลง อ่านทบทวนตั้งแต่ต้นจนจบ แก้ถ้อยคำไปสองสามคำแล้วอ่านซ้ำอีกครั้ง จากนั้นจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
เขาวางร่างคำถวายพระพรไว้ด้านข้างอย่างทะนุถนอม รอให้หมึกแห้ง พรุ่งนี้ก็จะนำส่งได้